چرا کیت هادسون کاملاً شایسته نامزدی اسکار است؟

پس از اعلام نامزدهای نودوهشتمین دوره اسکار، بحث‌های زیادی درباره نامزدی کیت هادسون برای فیلم (Song Sung Blue) شکل گرفت. بخش عمده‌ای از این واکنش‌ها به این باور بازمی‌گردد که چیس اینفینیتی برای بازی در (One Battle After Another) نادیده گرفته شده است. استفاده از واژه (نادیده‌گرفتن) ناعادلانه است، زیرا این اصطلاح به‌طور ضمنی ارزش نامزدهای انتخاب‌شده را زیر سؤال می‌برد؛ در حالی‌که هر دو بازی (هادسون و اینفینیتی) قابل‌تحسین‌اند.

هادسون در نقش (Thunder) اجرایی کاملاً شایسته تقدیر ارائه کرده است. هادسون در نقش زنی اهل ویسکانسین که با وجود مشکلات فراوان به موفقیت می‌رسد، ترکیبی از طنز، قدرت، آسیب‌پذیری و عمق احساسی را ارائه می‌دهد. او در لحظات تراژیک قدرتمند است و در لحظات سبک، جذاب و دوست‌داشتنی. شیمی او با هیو جکمن نیز یکی از نقاط قوت فیلم است.

هادسون به‌طرزی دقیق و انسانی شخصیت واقعی را بازآفرینی کرده است. این نقش‌آفرینی «تمام نت‌های درست را می‌زند» و سزاوار توجه آکادمی است.

با وجود این، رقابت اصلی فصل جوایز به‌نظر می‌رسد حول جسی باکلی برای (Hamnet) می‌چرخد و بسیاری او را برنده قطعی می‌دانند. با این حال، اگر هادسون برنده شود، کاملاً شایسته خواهد بود و او شخصاً از این اتفاق استقبال می‌کند.

در نهایت، به‌جای تمرکز بر «نادیده‌گرفتن‌ها»، باید ارزش بازی‌های درخشان را دید؛ و بازی هادسون در (Song Sung Blue) یکی از بهترین نمونه‌هاست.