نقد سریال هزار و یک شب

«هزار و یک شب»؛ سقوط در چاه فرمالیسم و احتضار قصه در ویترینی لوکس. مصطفی کیایی با لشکری از سوپراستارها و قاب بندی های چشم نواز، سودای رنسانسی در ترکیب افسانه و مدرنیته را داشت؛ اما حالا با اثری روبروییم که در پس زرق و برق بصری اش، از لکنت روایی و فقر دراماتیک رنج می برد. جایی که منطق داستان قربانی خودنمایی تکنیک شده و شهرزاد معاصر، در هزارتوی بی معنایی و وقایع غریب، توان جادو کردن مخاطب را از دست داده است....

سریال «هزار و یک شب» در چهار قسمت ابتدایی خود، بیش از آن ‌که بر پیشبرد پرشتاب روایت تکیه داشته باشد، بر ساختن یک جهان بصری منسجم و چندلایه تمرکز می‌کند....

هنوز روایت سریال «هزار و یک شب» جا نیافتاده است....

نمی‌توان صرفا با پخش یک قسمت انتظار داشت که سریال قوام پیدا کند اما به نظر می‌رسد مصطفی کیایی توانسته با ایجاد فضایی معمایی یک قصه با تعلیقی قابل توجه را روایت کند. ...

امروز نخستین قسمت «هزار و یک شب» منتشر شد؛ سریالی که با جهان‌سازی اسطوره‌ای، مفهوم جهان موازی و فضاسازی متفاوتش، امید دارد مسیر روایت‌گری در پلتفرم‌ها را تکان دهد و شاید آغاز فصل تازه‌ای برای داستان‌گویی در ایران باشد....