نقد و بررسی

«ویکر» با ایده‌ای جسورانه و تمثیلی درباره ازدواج و سرکشی از قواعد اجتماعی، فیلمی است که بیش از آن‌که به عمق برسد، در ظاهر عجیب و شوک‌آورش باقی می‌ماند. ...

در این مقاله، درباره بهترین سریال های اکشن و جنایی دنیا می‌خوانید. با ما همراه باشید. ...

در میان تمام دنباله‌ها، بازسازی‌ها و فرنچایزهایی که امروزه هالیوود را قبضه کرده‌اند، «گناهکاران» (Sinners) رایان کوگلر بزرگترین فیلم اوریجینال سال‌های اخیر است که ایده‌ای تازه به میدان می‌آورد. اینطور بگویم، «گناهکاران» این روزها در گیشه‌ی جهانی غوغا کرده و موفقیت آن تاکنون بی‌سابقه بوده است....

اگر یک روز کسی در «برادران وارنر» گفت نوبت آن شده که «باربی» بعدی را بسازیم، حالا با فیلم «ماینکرفت» (A Minecraft Movie) به خواسته‌اش رسیده است. «ماینکرفت» (با عنوان دقیق‌تر «یک فیلم ماینکرفت») تازه‌ترین اقتباس سینمایی هالیوود براساس بازی‌های ویدیویی است؛ اما نه هر ویدیوگیمی، بلکه پرفروش‌ترین ویدیوگیم تاریخ با بیش از ۳۵۰ میلیون نسخه فروش و اگر معیار مقایسه ندارید، باید بگویم فروشش با اختلاف از GTA V هم بالاتر است. برای فیلمی که تماما با انگیزه‌های کاپیتالیستی ساخته شده، «ماینکرفت» یک ماجراجویی پرهیجان و خوش رنگ و لعاب است که بچه‌ها از ذوق دیدنش سر جایشان بند نمی‌شوند و در نقد «ماینکرفت» توضیح می‌دهم که چرا فیلم دقیقا برای همین بچه‌ها ساخته شده و اگر از آن لذت نبرده‌اید، مشکل خودتان است....

اگر بپذیریم که ساختن یک فیلم ترسناک مبتنی بر کلیشه‌های زیرگونه‌های وحشت روانشناختی یا وحشت جسمانی ، سخت‌تر از زیرگونه‌های دیگر ژانر وحشت است، آن گاه متوجه خواهیم شد که فیلم «زنی در محوطه» به دلیل وابستگی‌اش به کلیشه‌های هراس روانشناختی، اثری است که راه سختی را برای قصه‌گویی انتخاب کرده است....

فیلم «بمیر، عشق من» (Die, My Love)، جدیدترین ساخته‌ی کارگردان صاحب‌سبک، لین رمزی است که پس هشت سال به دنیای سینما بازگشته؛ نقدهای این فیلم هم اخیرا منتشر شده و تا اینجا بازخوردهای مثبتی دریافت کرده است....

«النور کبیر» (Eleanor the Great) اولین فیلم اسکارلت جوهانسون در مقام کارگردان است که در بخش نوعی نگاه جشنواره کن 2025 به نمایش درآمد و تا اینجا نقدهای ضدونقیضی دریافت کرده است....

اپل‌تی‌وی این روزها با سریال‌های خود حسابی خوش درخشیده است؛ از «سیلو» و «جداسازی» بگیر، تا «استودیو» و سریال تازه‌ی «ربات قاتل». اما فیلم‌های تولیدی این پلتفرم انگار هر کار کنند، نمی‌توانند به پای سریال‌هایش برسند و اغلب چیز درست و درمانی از آب درنمی‌آیند؛ مثل «گرگ‌ها» (Wolfs) یا «آرگایل» (Argylle) و «آشوبگران» (The Instigators). «چشمه جوانی» (Fountain of Youth) فیلم تازه‌ی این پلتفرم است که اتفاقا گای ریچی هم کارگردانی‌اش کرده. ...

فیلم «تا سپیده‌دم» (Until Dawn) تازه‌ترین اقتباس سینمایی هالیوود از بازی‌های ویدیویی است که از بازی ترسناکی به همین نام برگرفته شده؛ بازی‌ای که در آن مرگ و زندگی شخصیت‌ها به تصمیمات بازی‌کننده وابسته است. البته فیلم کاری به این چیزها ندارد و قوانین دنیا و داستان خود را از نو می‌نویسد. این رویکرد البته نتیجه‌ی قابل قبولی داشته، اما برای طرفداران ویدیوگیم کار را خراب کرده است. در طول نقد برای تمایز بین فیلم و بازی، اولی را «تا سپیده‌دم» و بازی را با عنوان «آنتیل داون» خطاب می‌کنم....

الکس گارلند، یکی از دو کارگردان فیلم «جنگاوری»، کارنامه‌ی قابل دفاعی دارد. از سال‌ها پیش که فیلم‌نامه‌ی یکی از بهترین فیلم‌های قرن بیست و یکم یعنی «28 روز بعد» (28 Days Later) را نوشت و دنی بویل ساخت تا بعدها خودش دست به کارگردانی فیلم‌هایی نظیر «فراماشین» (Ex Machina) یا «نابودی» (Annihilation) زد، نامش همواره با فیلم‌های قابل اعتنا گره خورده است. ...

هالیوود در سریال «استودیو» (The Studio) به عالم سریال‌های تلویزیونی می‌آید. سث روگن، سازنده‌ی «استودیو»، دوربین خود را به سمت سازوکار درونی هالیوود چرخانده و می‌پرسد آیا فاتحه‌ی هالیوود در دنیای پخش آنلاین خوانده است؟ در روزگاری که اسکورسیزی مجبور است برای اکران فیلم خود با استودیوها چانه بزند، آیا هنوز امیدی به پرده‌ی نقره‌ای هست؟ «استودیو» از پلتفرم اپل‌تی‌وی با حضور بازیگران مهمان نامداری چون مارتین اسکورسیزی، برایان کرنستون، چارلیز ترون، ران هاوارد، آیس کیوب، زوئی کراویتز و بسیاری دیگر، همزمان که با صنعت چندمیلیون دلاری هالیوود شوخی می‌کند، ارزش کار تمام کارکنان و عوامل جلوی دوربین و پشت صحنه را ارج می‌نهد. در نقد «استودیو» به نقش پررنگ سث روگن در سریال و کمدی سریع و بی‌آلایش او می‌پردازم که اساسا قلب تپنده‌ی سریال است....

«پوشش عمیق» یک پارودی است؛ اثری که قصد دارد با مولفه‌های ژانرهای مختلف بازی کند. پارودی‌ها ویژگی‌هایی دارند که آن‌ها را از دیگر فیلم‌های کمدی متمایز می‌کند. یکی از این ویژگی‌ها باز بودن دست سازندگان در استفاده از کلیشه‌های ژانری است. به این معنا که در این زیرگونه‌ی ژانر کمدی برخلاف دیگر زیرگونه‌ها نیازی نیست که حتما کلیشه‌های خاصی رعایت شود. البته این موضوع مانند تیغ دولبه عمل می‌کند. چرا که در صورت ساخته نشدن درست ساختمان فیلم در نهایت با اثری سردرگم و نامنسجم طرف خواهیم شد که هر بخشش ساز خود را کوک می‌کند و راه خود را می‌رود. خوشبختانه «پوشش عمیق» (Deep Cover) تا حدود بسیاری از این آزمون سربلند بیرون آمده است. نقد فیلم «پوشش عمیق» به این موضوع می‌پردازد که چگونه فیلم‌ساز موفق شده اثری منسجم و یکدست خلق کند که با وجود برخی ایرادها، در پایان مخاطب خود را ناامید نمی‌کند....