نقد و بررسی

«پوشش عمیق» یک پارودی است؛ اثری که قصد دارد با مولفه‌های ژانرهای مختلف بازی کند. پارودی‌ها ویژگی‌هایی دارند که آن‌ها را از دیگر فیلم‌های کمدی متمایز می‌کند. یکی از این ویژگی‌ها باز بودن دست سازندگان در استفاده از کلیشه‌های ژانری است. به این معنا که در این زیرگونه‌ی ژانر کمدی برخلاف دیگر زیرگونه‌ها نیازی نیست که حتما کلیشه‌های خاصی رعایت شود. البته این موضوع مانند تیغ دولبه عمل می‌کند. چرا که در صورت ساخته نشدن درست ساختمان فیلم در نهایت با اثری سردرگم و نامنسجم طرف خواهیم شد که هر بخشش ساز خود را کوک می‌کند و راه خود را می‌رود. خوشبختانه «پوشش عمیق» (Deep Cover) تا حدود بسیاری از این آزمون سربلند بیرون آمده است. نقد فیلم «پوشش عمیق» به این موضوع می‌پردازد که چگونه فیلم‌ساز موفق شده اثری منسجم و یکدست خلق کند که با وجود برخی ایرادها، در پایان مخاطب خود را ناامید نمی‌کند....

سریال «نوجوانی» یا ترجمه‌ی درست‌ترش «بلوغ» (Adolescence) ساختاری بسیار وسوسه‌انگیز دارد: چهار اپیزود که هرکدام یک ساعت بدون وقفه از زندگی افراد دخیل در یک پرونده‌ی قتل را نشان می‌دهد....

گای ریچی این روزها حسابی پرکار شده است؛ از فیلم‌های اکشن و پرستاره‌ای مثل «وزارت جنگ ناجوانمردانه» (The Ministry of Ungentlemanly Warfare) گرفته، تا تقلیدش از «ایندیانا جونز» در «چشمه جوانی» (Fountain of Youth) و سریال «آقایان» (The Gentlemen) که در دنیای فیلم ۲۰۱۹ خودش می‌گنجد. «سرزمین اوباش» (Mobland) سریال پرستاره‌ی دیگری از گای ریچی است که تهیه‌کنندگی و کارگردانی آن را برای شبکه‌ی «پارامونت» برعهده داشته و چهره‌هایی چون تام هاردی، پیرس برازنان و هلن میرن در آن بازی می‌کنند. سریال «سرزمین اوباش»، مثل اغلب آثار این کارگردان، نگاهی کاملا انگلیسی به دنیای جرم و جنایت می‌اندازد، این بار با مرکزیت خانواده‌های گنگستری لندن‌نشین که برای رسیدن به رأس هرم قدرت با یکدیگر رقابت می‌کنند. در نقد سریال «سرزمین اوباش» به گای ریچی و سبک او می‌پردازم که به حد اعلای پختگی رسیده و به نظر می‌رسد دیگر جایی برای پیشرفت ندارد....

این روزها که فیلم «طرح فنیقی» وس اندرسون در دسترس قرار گرفته دوباره برخی زبان به انتقاد گشوده‌اند که او مدام در حال تکرار خود است و ایده‌ی تازه‌ای برای رو کردن ندارد. از زمان فیلم «هتل بزرگ بوداپست» وس اندرسون شروع به ساختن مجموعه آثاری کرده که در شکل و شمایل و قاب‌بندی و شیوه‌ی قصه‌گویی آشکارا ارتباط نزدیکی به هم دارند و شباهت‌ها انکار ناپذیر است اما در تمامی این آثار، یکی کمتر و یکی بیشتر، نبوغی جریان دارد که در کمتر آثار این روزها قابل شناسایی است. حال اثر تازه‌ی او بازگشت به همان کمال مطلوب فیلم «هتل بزرگ بوداپست‌» است. گرچه  در نهایت کمی با فاصله در مرتبه‌ای نازل‌تر از آن قرار می گیرد و می‌توان کنار «گزارش فرانسوی» به عنوان یکی از فیلم‌های خوب این سال‌های وس اندرسون جایی برایش رزرو کرد. نقد فیلم «طرح فنیقی» را با جستجوی نشانه‌های نبوغ در اثر تازه‌ی وس اندرسون آغاز می کنیم....

«گناهکاران» تا اینجا نه تنها یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های سال بوده بلکه به خاطر کیفیت بالایش، بسیار دیده شده است. رایان کوگلر که او را بیشتر با «پلنگ سیاه» می‌شناسید، اینجا معجونی شگفت‌انگیز از عناصر ترسناک، موسیقیایی و نقد اجتماعی ارائه می‌دهد و چیزی خلق کرده که هم زیبا، هم تراژیک و هم تفکربرانگیز است. اگر «گناهکاران» را تماشا کرده‌اید و به دنبال فیلم مشابه هستید، به آثاری که در این مقاله معرفی کرده‌ایم نیم‌نگاهی داشته باشید....

«بالرین» پنجمین فیلم از جهان سینمایی «جان ویک» است. حضور آن قهرمان کهنه‌کار به یکی دو سکانس فیلم خلاصه شده و پروتاگونیستش زنی است که دلی پر از درد دارد و در عطش انتقام می‌سوزد. اگر انتقام برای جان ویک از مرگ سگش آغاز می‌شد و در واقع به شورشی تمام عیار و بی‌وقفه علیه نظم موجود می‌مانست، در این جا همه چیز شخصی‌تر است. نکته‌ی دیگر این که برای اولین بار کارگردانی فیلم به شخصی به جز چاد استاهلسکی واگذار شده و لی وایزمن پشت دوربین قرار گرفته است. این تغییر خیلی زود و از همان ابتدا خودش را به رخ می‌کشد و وایزمن سعی می‌کند چندان زیر سایه‌ی استاهلسکی باقی نماند. نقد فیلم «بالرین» (Ballerina) را با اشاره به نتایج نه چندان مثبت همین تغییر آغاز می‌کنیم....

اگر به ساخته‌های اخیر مارول، از «تاندربولتز» تا «چهار شگفت‌انگیز» نگاهی بیندازید، به‌خوبی می‌بینید که MCU مسیر خود را عوض کرده؛ یا بهتر بگویم، به مسیر سابق بازگشته است. در سال‌های اخیر، با معرفی داستان‌های چندچهانی و تهدیدات سلستیالی و فراکیهانی، مارول از مهم‌ترین عناصر کمیک‌ها، یعنی قهرمانان خود غافل شده بود. سریال «آیرونهارت» (Ironheart)، تازه‌ترین مجموعه‌ی مارول در دیزنی‌پلاس، شبیه دو فیلم اخیر MCU، تمرکز خود را بر یک قهرمان و داستانی کوچکتر و صمیمی‌تر می‌گذارد؛ داستانی که مارول می‌داند می‌تواند از پس آن برآید. با این حال و با وجود بازگشت به روزهای خوش گذشته‌ی MCU با «آیرونهارت»، این سریال یکی از پروژه‌های قدرنادیده‌ی مارول است که مثل «آگاتا تمام مدت» (Agatha All Along)، دستمایه‌ی پیش‌داوری‌های ناعادلانه شده است. در نقد «آیرونهارت» به علل شکست سریال می‌پردازم که خود مارول در آن نقش پررنگی ایفا می‌کند....

هالیوود مدتی است که سود خود را در چرخه‌ی بی‌پایان بازسازی‌ها و فرنچایزها می‌بیند و این بار سراغ یکی از محبوب‌ترین فرنچایزهای نوجوانان، یعنی «چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم» (How to Train Your Dragon) آمده است. اگر نسخه‌ی اصلی را ندیده بودیم – که در این دوره زمانه با تمام کارتون‌ها و فیلم‌هایی که پس از فیلم ۲۰۱۰ در این فرنچایز بیرون آمده امر دشواری است – اقتباس تازه می‌توانست در زمره‌ی اقتباس‌های خوش‌ساخت از کتاب‌های کودکان قرار گیرد. ...

«اسپاینال تپ» (This Is Spinal Tap) فیلم خاصی است؛ از یک طرف مستندنمایی است که از هر مستندی دنیای راک اند رول را واقعی‌تر به تصویر می‌کشد، از طرف دیگر، چنان دیوانه‌وار و مضحک است که می‌مانید مردم چطور در ۱۹۸۴ باورشان شده بوده اسپاینال تپ یک گروه واقعی‌اند. اگر «مانتی پایتون و جام مقدس» (Monty Python and the Holy Grail) ۱۹۷۵ نبود، جا داشت «اسپاینال تپ» مهم‌ترین نقطه عطف تاریخ سینمای کمدی نام گیرد. به مناسبت ۴۱سالگی فیلم «اسپاینال تپ» و البته دنباله‌ی آن که اواخر امسال میلادی منتشر خواهد شد، الان موقع مناسبی است که سراغ نقد این شاهکار تاریخ راک اند رول برویم....

در سینمای هالیوود مرسوم است که کارگردان غیر امریکایی بعد از موفقیت فیلم اولشان به سراغ ساخت یک فیلم پرستاره بروند. این در واقع راهی برای بیشتر شناخته شدن و جذب گیشه است که در اکثر مواقع نتیجه موفقیت‌آمیزی را هم به همراه دارد. ...

فیلم‌هایی که درباره مسابقات اتومبیل‌رانی ساخته می‌شوند، اغلب یک مشکل یکسان دارند؛ خواسته یا ناخواسته مبتنی بر فرمول‌ مشخصی هستند: راننده‌ای با مشکلات شخصی یا روحی که پس از چالش‌های فراوان، به قهرمانی می‌رسد. ذات این آثار است که درباره‌ی تلاش، تمرین و پیروزی باشند و البته کلیشه هم اگر درست استفاده شود، همیشه جذابیت دارد. نقد فیلم «اف 1» -یا همان «فرمول یک»- (F1 the Movie) جوزف کوشینسکی را در این مطلب می‌خوانید....

«او را برگردانید» از قواعد ژانر ترسناک پیروی می‌کند، اما آنچه که می‌بینیم، تنها یک فیلم منزجرکننده درباره‌ی کودکان ربوده‌شده، مناسک ترسناک و سرمازیستی نیست؛ جدیدترین ساخته‌ی برادران فیلیپو، در لایه‌های عمیق‌تر خود، تراژدی‌ای درباره فقدان و وسوسه‌ی جذاب بازگرداندن عزیزانِ ازدست‌رفته است. نقد فیلم «او را برگردانید» (Bring Her Back) را در این مطلب می‌خوانید....