بازگشت مردها

امروز از کنار یه دکه ای رد میشدم که اتفاقی چشمم افتاد به این مجله و این تیتر #بازگشت_مردها 

به بهانه قهرمانان #لاتاری و #به_وقت_شام به سینمایی پرداخته بود که سالهاست مردانش رنگی از مردانگی به چهره نداشتند سینمایی که سالهاست مغلوب هجوم داستان های کلیشه ای و نقش های تکراری شده است. 

اگر تاریخ سینما را از "دلیجان" و "بر باد رفته" تا "The Shape of Wate" و "gravity" بررسی کنیم کمتر فیلمی در طول چند هزار فیلم مشاهده خواهیم کرد که عاری از قهرمان و عناصر قهرمانانه باشند . حتی در فیلم های کمدی و درام نیز شاهد قهرمان داستانی یا آرمان کلی هستیم . حلقه مفقوده ای که سالهاست از سینمای ایران رخت بربسته است . نبود قهرمان و عناصر قهرمانانه از یک سو و تضعیف نقش مرد در فیلم ها را میتوان از مهم ترین عناصر فیلم های سالهای اخیر سینمای ایران دانست . فیلم هایی که در آنها معیار های مردانگی تغییر یافته اند و خبری از مردان غیور و قابل اتکا نیست . 

آنچه امثال باعث شد مخاطبان ارتباط خوبی با #لاتاری برقرار کنند وجود یک مرد به معنای واقعی بود . شاید #به_وقت_شام نیز قهرمان داشته باشد اما به دلیل ژانر حماسی کار این اتفاق طبیعی محسوب میشود . ولی در فیلم عاشقانه ای همچون #لاتاری این اتفاق چندان طبیعی نیست . 

در هر حال اتفاقی که امسال با حضور قهرمانان این فیلم ها رخ داد آن است که هنوز #قهرمان خواهان دارد . حتی اگر نگوییم که سینمای ایران تشنه سینمای قهرمان پرور است ، این را میتوان گفت که این ژانر مخاطب خاص خود را دارد که اتفاقا کم هم نیست . اگر ژانر های کمدی و هنری و اجتماعی خواهان دارد ، سینمای قهرمانانه نیز مخاطبنان خود را دارد . 

در آخر باید یاد آور شد که سینما فقط یک ژانر نیست . سینما را 10 ها ژانر تشکیل داده که تمامی آنها در کنار هم سینما را تشکیل میدهند .

#ehsanization

https://t.me/Cnama3nama/703