"من دوستت دارم و این به تو هیچ ربطی نداره"

  عاشقانه فانتزی نادرو برفا از معدود آثار متفاوت وحال خوب کن امسال سینمای ایران است . شروع جذاب فیلم و تلفیق تصاویر بکر با آهنگ های ایتالیایی و تناسبی که بین تصاویر وآهنگ ها وجود داره برای مخاطب دلزده و گیر افتاده در منجلاب تلخی های بیش از حد سینمای اجتماعی مقلد فرهادی و  مخاطب فراری از آثاری با پوسته روشنفکری وپرمدعا و مخاطبی که دلش نمیخواهد در سالن سینما کمدی آبگوشتی بی سرو ته ببیند  غنیمتی بزرگ محسوب می شود . دنیای متفاوتی که کاوه صباغ زاده در اولین اثر خودش ترسیم کرده  پر از بوی تازگی ، عشق به سینما ، خوش سلیقگی و احترام به تماشاگر است . سارا بهرامی آن قدر خوب و به یاد ماندنی برفا را بازی می کند که مخاطب مبهوت بازی فوق العاده او می گردد هر چند که  به راحتی از بازی یکدست و خوب و استاندارد دیگر بازیگران فیلم هم نمی توان گذشت . اولین اثر کاوه صباغ زاده درکنار تمام مزیت های بی شماری که دارد به علت  نداشتن انسجام لازم نمی تواند خود را به عنوان یک اثر کامل وماندگار تثبیت کند عدم انسجامی که دلایل متفاوتی دارد از قبیل ارجاعات فرا متنی بیش از حد به ویژه در نیمه پایانی که مخاطب ناآشنا با این نوع ارجاعات را سردرگم می کند، بیان مشکلات عدیده صنفی در سینما (با اینکه در نسخه اکران نسبت به نسخه جشنواره کمتر شده) و مهم ترین آن ها که تبدیل شدن عاشقانه فانتزی نیمه آغازین به یک فیلم اجتماعی با موضوعیت روابط زناشویی مثل خیلی از فیلم های از این دست در نیمه پایانی است .هر چند کاوه صباغ زاده داستان تکراری نیمه پایانی را به سبک و سیاق خودش روایت می کند و راهش را تا حدودی از باقی آثار جدا می کند . ایتالیا ایتالیا  با همه مزایا ومعایبش معرف یک فیلمساز با استعداد و با ذوق به سینمای ایران است فیلمسازی که در کنار ارادتی که به بزرگان سینما مثل داریوش مهرجویی دارد(ارادتی که در لحظاتی از فیلم مشهود می باشد) راه خودش را می رود و قرار نیست فیلمی بسازد که شبیه آثار این بزرگان باشد . عاشقانه تلخ وشیرین برفا و نادر به خاطر سکانس های فوق العاده و نایاب از قبیل آشنایی دلنشین نادر و برفا که میتواند جزو  بهترین سکانس های عاشقانه سینمای ایران قرار بگیره یا سکانس حضور گرم و تاثیر گذار فرید سجادی حسینی در خانه زوج جوان ، به خاطر احساس صادقانه ودلنشینی که در سرتاسر فیلم وجود داره و به خاطر دیگر ویژگی های مثبتش که آن را نسبت به بسیاری از آثار سالیان اخیر سینمای ایران متمایز می کند ارزش بیش از یک بار دیدن آن هم بر روی پرده بزرگ سینما را دارد .