چرا فیلم «سارا و آیدا» ساخته شد؟!
چرا فیلم «سارا و آیدا» ساخته شد؟!
قبل از پرداختن به اصل داستان، بهتر است از خود این سوال را بپرسیم: کدام غرض و دغدغه باعث شد تا «آقای میری» خود را موظف به ساخت چنین فیلمی بداند!؟ اگر دنبال همین سوال و فیلم را بگیریم، احتمالأ از طرح سوال اولیه چندان پشیمان که نمی شویم، هیچ، تازه مشتاق هم می شویم که به راستی چرا؟ آیا ایشان دغدغه ای جدید و از جنسی متفاوت و دیگر داشته اند؟ یا کلأ قضیه از بیخ و بن چیز دیگری است و باید دندان رو جیگر گذاشت تا گذر زمان تکلیف این سوال را مشخص کند...!؟ مثلآ میتوان با نهایت احترام به ایشان، با خود اینطور فکر کرد که احتمالأ ایشان قصد ساختن فیلمی... یا آشنا کردن مخاطب با فیلمی... یا فیلمی که تنها مخاطب بگوید فیلمی... یا فیلمی که قرار است بشود فیلمی... داشته است !؟
فیلمی که قرار بود صمیمیت را بین دو دوست به ویژه در شرایط امروزی که دوستی ها رنگ باخته یک بار دیگر زنده کند، کمتر به اصل موضوع و موازین اخلاقی لازم پرداخته و بیشتر دچار سطحی نگری در مفاهیم و رابطه ها و برخی اصول کم اهمیت کارکترها شده و به سکانس ها مفهومی تصنعی بخشیده است.
با نیم نگاهی به کتاب « روسپی بزرگوار» اثر «ژان پل سارتر»، شاید بهتر بتوان بخشی از فیلم را واکاوی کرد. به عبارتی کوتاه آمدن در مقابل عذاب وجدان و گفتن حقیقت در هر شرایطی - که ریشه در اصالت وجود دارد- بخش مهمی از فیلم بوده که علیرغم فشار مضاعف اجتماعی و اقتصادی، «سارا» در انتهای فیلم به خوبی این نکته را نشان می دهد. اما متأسفانه اگرچه موضوع اشاره شده مضمونی جهان شمول و پایدار داشته و دارد، ولی برای پرده سینما این هم با این سکانس های کسل کننده که حتی نیم ساعت مانده به اتمام فیلم جریان قابل پیش بینی است، قضیه لوث شده و فاقد جذابیت به نظر می رسد.
در مجموع چون زندگی انسان های امروزی دچار روزمرگی و تکرر در اتفاقات پیرامون خود شده؛ نمی تواند با چنین فیلم هایی با این مضامین و فقر سکانس های جاندار و جذاب و پلان های پر برق و زرق، تلنگری احساس کند. بهتر است وارد روح داستان شده و مخاطب را با اصالتی که منجر به روابط پردوام می شود بیشتر آشنا کرد تا بل بتوان بهتر و مناسب تر با مسائل و روابطِ کج دار و مریض امروزی طی کرد.