خوش ساخت ولی تهی
خشم و هیاهو، فیلمی که به ادعای کارگردان و نویسنده آن (هومن سیدی) داستانی غیر واقعی دارد و کاملا زاده ذهن نویسنده میباشد!!!
در اینکه این داستان غیر واقعی یا بهتر بگویم از واقعیت و باورپذیری گاهی فاصله میگیرد، حرفی نیست ولی مسئله اینجاست که صد درصد آن زاده ذهن نویسنده نبوده و ما به ازای واقعی آن را در مستطیل سبز میتوان یافت. به نظر من اگر فیلمساز به همان نمونه واقعی خود کمی نزدیکتر و نگاهی عمیقتر داشت، شاهد فیلم بهتری بودیم. فیلم خشم و هیاهو قصه دارد اما روایت خوبی ندارد یا به عبارتی با روایت ژورنالیستی و استفاده از ادبیات محاوره ای از موضوع، قصه را به خورد تماشاگر خود میدهد و با این تکنیک نگاه بیننده را به خوبی با خود به جلو میکشاند، اما قصه و این روایت ژورنالیستی فقط در نیمه اول فیلم جریان دارد و در نیمه دوم آن به کل وقت را حدر داده است. بازی ها قطعا بعلت ضعف فیلم نامه تبدیل به شخصیت نمیشوند و چندان باورپذیر نیستند و در هسته اصلی و مرکزی آن یعنی نشان دادن عشقی پر حرارت، رمانتیک و آغشته به جنون و تبدیل آن به پتانسیل و اهرم یک جنایت و در انتها مبدل شدن به یک ایثار و از جان گذشتگی عاشقانه، کاملا مستاصل مانده است. یکی از نکات قوت فیلم استفاده از ایده نمایش رنگها و بازی با آن در ابتدای فیلم و رفته رفته تبدیل آن به فضای سیاه و سفید و متناسب با موقعت اندوهناک و شوم کاراکترها در پایان بوده.
گاف: در جایی از فیلم نوید محمد زاده بعد از اجرای کنسرت به سمت پارکینگ رفته و برای اولین بار تقابل هر سه ضلع این مثلث عشقی را شاهدیم و این لحظه از زبان او روایت میشود، لباس طناز طباطبایی در این سکانس با سکانسی که خود این لحظه را روایت میکند کاملا متفاوت است!