1395/11/16 00:00

فیلم نگار

بی‌شک، نگار بهترین فیلم جشنواره تا به الآن است و باید در اکران عمومی یک‌بار دیگر، تماشایش کرد. به قدری فیلم‌ها، کپی از هم شده‌اند و آن‌چنان به مسائل تکراری و دم‌دستی پرداخته شده (کمدی‌های مبتذل، درام‌های سخیف و عاشقانه‌های مزخرف و تمام‌نشدنی خیانت) که مجالی برای خلاقیت و بدعت نگذاشته است. سینمای ایران مدام در حال دست و پا زدن در چند ژانرِ معدود است؛ مثلاً در ژانر تریلر، جنایی یا اکشن به هیچ‌وجه موفقیتی نداشته، سال قبل فیلم «اژدها وارد می‌شود» خرق عادت کرد و امسال فیلم نگار. گرچه، بازی جواهریان و کلیت فیلم در همان فضای «اعترافات ذهن خطرناک من» است (نمونه‌ی برترش را در فایت کلابِ دیوید فنچر بجویید.) اما با اثری مواجه هستیم که فرم، حرف نخست را می‌زند. فضایی سوررئال، که وارد ذهن‌خوانی نگار می‌شویم تا به کمک آن پازل قتل پدرش تکمیل شود. هرچند، فیلم به این سوال که این فضای سوررئال چرا و چطور ایجاد شده پاسخی نمی‌دهد؛ آیا نگار با ماورا در ارتباط است؟ آیا به او وحی و الهام می‌شود؟ که به گمانم دانستن پاسخ این پرسش‌ها هم ضرورتی ندارد، چون با توجه به ژانر فیلم، آنچه اهمیت دارد، کارکرد این فضای ذهنی‌ست و با توجه به فلش‌بک و فلش‌فورواردها، باید با دقت، تمام سکانس‌های فیلم را دنبال کرد تا بتوان علت و معلول‌های روایت را کشف کرد. با این‌حال، بعضی سکانس‌ها اضافی‌ست؛ مثل سکانس خرید اسلحه‌ که فقدانش هیچ ضربه‌ای به فیلم نمی‌زند.