1395/11/16 00:00

فیلم سد معبر

طبعاً وقتی پای سعید روستایی و یک کارگردان کم‌سابقه در میان است، پیش از تماشا و بنابر مفروضات (مفروضاتی چون: چند خرده‌داستان و یک داستان اصلی با تاکید بر بازی‌ها، دوربین روی‌دست و پایان‌بندی باز) به‌راحتی می‌توان فُرم و ساختار فیلم را از پیش حدس زد و انتظار هیچ غافل‌گیری‌ای نداشت. شکی نیست، سبک اصغر فرهادی با درباره الی خیلی‌ها را وسوسه به کپی‌برداری کرد و تا الآن هم این جریان ادامه دارد. از میان فیلم‌های جشنواره امسال که تا به الآن به تماشایش نشسته‌ام جز سد معبر، تابستان داغ و بدون تاریخ و بدون امضا در راستا و ادامه‌ی همین جریان هستند؛ شاید در ظاهر و به هنگام تماشا، مخاطب را با خود همراه کنند اما در نهایت، با شارلاتانیزم فرهنگی مواجه می‌شویم. چرا؟ چون که به دور از هر گونه بدعت و خلاقیتی، تقلب و عادت به کپی‌برداری را تبدیل به یک جریان مسلط می‌کند، اتفاقی که در چند سال اخیر، به وفور در سینمای ایران در حال وقوع است. از این مساله که بگذریم، از محاسن سد معبر این است که سریع می‌رود سراغ روایت و بیننده را در آب‌نمک نمی‌گذارد تا با یک گره‌افکنی بخواهد با خود همراه کند؛ جز در موارد معدودی، کم می‌بینیم که فیلم از نفس بیفتد و مدام می‌خواهد خود را در اوج نگه دارد و از قصه‌پردازی و سکانس‌های اضافی هم اجتناب می‌کند.