وجدان فردی، مسئولیت اجتماعی

 دومین فیلم «وحید جلیلوند» از جمله فیلم‌های مهم و محبوب جشنواره امسال بود. فیلمنامه خوب جلیلوند اگرچه نواقصی دارد اما خوب به اجرا درآمده است. دغدغه اصلی فیلم وجدان فردی و مسئولیت پذیری اجتماعی‌ست. دغدغه‌ای که گاه لحن شعاری به خود گرفته اما با گره‌افکنی مناسب و پرداخت صحیح روایت پای خود را از ورطه‌ی برچسب‌های اینچنینی بیرون کشیده است. جلیلوند به خوبی از عهده شخصیت پردازی پرسوناژها برآمده است. اگرچه گاهی مخاطب با تصمیمات غیرمنطقی دکتر نریمان (امیر آقایی) و زیاده‌روی‌های او در مسئولیت پذیری و وجدان اخلاقی‌اش همراه نمی‌شود، و یا شاهد وقایع و روندهایی هستیم که گاهی از خط سیر منطقی داستان خارج می‌شود، ولی در جمع بندی نهایی این فیلم در ردیف بهترین‌های جشنواره قرار می‌گیرد. امیر آقایی بخوبی در نقش نشسته و مطابق انتظار توانست نامزد دریافت سیمرغ بازیگر نقش اول مرد شود. بازی هدیه تهرانی قابل قبول و بازی زکیه بهبهانی فراتر از انتظار بود. بازی درخشان نوید محمدزاده اما یکی از مهمترین فاکتورهای این فیلم بود. این بازیگر خوب سینما که پیشتر با فیلم جنجالی عصبانی نیستم و فیلم تحسین شده ابد و یک روز نام خود را مطرح کرده بود توانست سومین سیمرغش را با وجود رقیبان قدرش بدست آورد. صداگذاری و صدابرداری فیلم هم خوب بنظر می‌رسید.