دنباله‌ای وسوسه کننده

اختصاصی سلام سینما- من جزو آن دسته از دنبال کننده های فیلم موفق 2008 برپایه آهنگ‌های ABBA نبودم،اما بعد از دیدن چند صحنه تنها چیزی که توانستم بگویم این بود: Gimme, Gimme, Gimme

بنی اندرسوم و بیورن اولویس از ترانه سراهای ABBA در طی سالها باید این را مدنظر قرار می دادند که اگر از ان‌ها خواسته شود تا در دومین مجموعه "ماما میا" که برای اولین بار در سال 2008 نمایش داده شد، حضور داشته باشند، باید چه آهنگی بسازند. شاید آن‌ها با توجه به جملات آهنگ، با خود اینطور فکر کرده اند:" اگر قرار باشد که کار مشابهی را دوباره انجام دهم، به همان صورت قبل انجام می دادم زیرا با این روش می توان بدون زحمت پولدار شد." 

اولین سری فیلم "ماما میا" بسیار مرا ناامید کرد. صادقانه بگویم سری جدید نیز بدون داستان و ترکیبی از احساسات سطحی است، فیلم ضعیفی است که به طور مکرر از آهنگ های  ABBA استفاده می کند. اما برخلاف خواسته ام چیزی که باعث می شود لبحند به لب بیاورم ترکیب حماقت و تمسخر فیلم با نوع جدیدی از کمدی خودآگاه است: با بازی خوب شر( کریستین بارانسکی )، جولی والترز و الکسا دیویس در نقش والترز جوانتر.

افراد همواره در طول جزیره یونانی حرکت می کنند و دستان خود را تکان می دهند انگار که چیزی برایشان مهم نیست و همیشه در انجا هوا افتابی است تا زمانی که هوا ابری و طوفانی می شود و پروژه راه اندازی هتل توریستی نیز به فراموشی سپرده می شود. این فیلم به طرز عجیبی مرا به یاد نسخه دهه نودی فیلم "هیاهوی بسیار برای هیچ" با آن نمای اروپای جنوبی و بازی های درخشانش از "کنت برانا "می اندازد. در این جا نیز همان پیچیدگی های عجیب و غریب داستانی و جدایی عشق از واقعیت وجود دارد. 

بعد از اولین فیلم به این اشاره کردم که در آن از ترانه فرناندو استفاده نشده بود و پیشنهاد کردم که بهتر است دفعه بعدی از شخصیتی با این اسم استفاده شود، فرد مضطربی به نواختن موسیقی بپردازد و سوال خاصی از فرناندو پرسیده شود. در حقیقت در این قسمت شر آهنگ فرناندو را می خواند، و اندی گارسیا را که مدیر هتل است و تا این لحظه اسم کوچکش را نمی دانستیم، مخاطب خود قرار می دهد. به نظر می رسد که این قطعه موسیقیایی مکزیکی- امریکایی برگرفته از سال 1959 باشد، ایا اندی بازمانده جنگ مکزیک است؟ شر کلاه گیس بلوندی دارد و شبیه به مدونا در زمان اجرای آهنگ" آرژانتین برای من گریه نکن" شده است. این خیلی خنده دار است- به نظرم  این کار عمدی نبوده است. 

طراحی صحنه شبیه به یونان مدرن است که در آن ماهیگران مانند افرادی که از وضعیت اقتصادی شان ناراحت اند در اطراف نشسته اند. سوفی، با بازی اماندا سایفرد، قصد دارد تا هتل را دوباره راه اندازی کند اما رابطه اش با اسکای( دومنیک کوپر )در بحران است. نگرانی های احساسی به وی درک جدیدی می دهد از اینکه زمانی که مادرش همسن او بود چه احساسی داشته است، مادرش دونا است، با بازی مریل استریپ. 

نیمی از فیلم صرف فلش بک هایی از جوانی دونا( با بازی لیلی جیمز ) می شود. به نظر می رسد که اواخر دهه 70 است که وی بطور ناگهانی سر از جزیره یونانی بدون ساکن درمی آورد و دل "پیرس برسنن" جوان، با بازی جرمی ایروین، و سپس استلان اسکارشگورد با بازی جاش دیلن را می لرزاند و قبل از آن در پاریس قلب "کالین فرث "با بازی هاگ اسکینر را لرزانده است. سپس باردار شد و این سوال پیش می آید که چه کسی پدر بچه است، این بخش از فیلم Buona Sera, Mrs. Campbell و با بازی جینا لولوبریجیدا در سال 1968 ایده گرفته شده است، اما به این نکته اشاره نمی کند که کالین فرث در اصل همجنس گرا است. شخصیت مهم داستان، روبی، مادر دونا است که به دلایلی با هلیکوپتر به جزیره آمده است. 

شادمانی در برخی نقاط فیلم به خوبی گنجانده شده است، که اغلب مسئولیت آن بر عهده دوست دونا، تانیا هم در شخصیت جوانش با بازی جسیکا کینان واین و هم در شخصیت کنونی اش، با بازی کریستین برانسکی است. قبلا در این باره صحبت کردم که ترانه های ABBA در سه مرحله به ذهن مخاطب راه پیدا کرده است: اول مورد توهین قرار گرفت، سپس به طرز عجیبی دوست داشته شد( از سال 1994 و فیلم" عروسی موریل" با بازی تونی کولت و سپس در سال 1992 در نمایش آلن پارتریج با نام "شناختن تو شناختن خودم" آغاز شد )، و در آخر بعنوان نابغه موسیقی پاپ مورد احترام قرار گرفت. اگرچه فیلم های ماما میا در سومین مرحله از این شهرت قرار گرفته است اما شاید واقعا برخی از کنایه ها و شوخی های مرحله دوم را بازگو می کند و بعنوان یک سورئال خنده دار بازنویسی شده است. 

عوامل فیلم بیشتر از این نمی توانستند کاری انجام دهند، باتوجه به اینکه فرمت موسیقیایی فیلم باورپذیری درام های معمول را افزایش می دهد و چنین فرمتی در نهایت می تواند منجر به تولید یک فیلم، و نه دوتا، شود. ساخته شدن دو فیلم بر این اساس مانند این است که مقدار زیادی پنیر خورده باشید و کابوس ببینید. این فیلم بیشتر از آنکه فکر می کردم لذت بخش بود اما ساختن چنین دنباله هایی بس است.  

منبع: گاردین

مترجم: مهتاب عیوضی