شعار های دودی

زیر سقف دودی هیچ حرفی برای گفتن ندارد. نه از باب فیلنامه، نه کارگردانی، نه بازی ها به جز مریلا زارعی، نه دغدغه اجتماعی و یه عالمه از این نه ها... ما از اول تا آخر فیلم فقط یک سری شعار سطحی می‌بینیم که گاهی اوقات باعث خستگی مخاطب می‌شوند و ریتم هم گاهی اوقات کند می‌شود که همگی زیر سقف دودی را به آن فیلمی تبدیل می‌کند که مردم وسط فیلم آن را به حال خودش رها کنند و سالن سینما را ترک کنند. در فیلمنامه موضوع خیانت به سطحی ترین شکل ممکن با بازی معمولی و تکراری فرهاد اصلانی مطرح می‌شود و موضوع موازی که موضوع رابطه سر در گم آن دو بازیگر فیلم اولی است که آن هم هیچ ارتباطی با مخاطب برقرار نمی‌کند. بازی ها همگی معمولی رو به پایین هستند به جز مریلا زارعی که اتفاقا سیمرغ هم گرفت اما عجیب است که این سیمرغ با سیمرغ لیلا حاتمی درخشان در رگ خواب برابر است... آری بهترین عنوان برای این فیلم درخشنده همان شعار زدگی بیش از اندازه است. ما از پوران درخشنده پرنده کوچک خوشبختی و هیس دختر ها فریاد نمیزنند را از یاد داریم. کاش پوران درخشنده دوباره برای دل خودش فیلم بسازد.و اما نکته آخر چهره پردازی ایمان امیدواری که سیمرغ برایش به ارمغان آورد. من خیلی مشتاقم که داوران سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر به ما بگویند که در این همه گریم که همیشه در ذوق می‌زند چه دیده اند؟ انگار قرار بوده زیر سقف دودی ساخته شود، شعارش را بدهد، نامزد سیمرغ شود و دو سیمرغ بگیرد و برود...