تجربه اوج یک درد از سوی مادر

این فیلم بیش از آن که پیام اجتماعی به دنبال داشته باشد در ستایش مادر و نقش مهم و دوس داشتنی مادر است؛ باید گفت قالب فیلم با محتوی جور در آمده، یک محیط سرد و بدون جذابیت که با دعوای دو برادر و اظطراب مادر شروع میشود شما را درگیر خواهد کرد، شروع خیلی خوب در همان ابتدای فیلم باعث میشود هیجانی هرچند موقتی از سوی تماشاگر دریافت شود که این هیجان میتوانست تا پایان ادامه یابد.

این فیلم بیشتر از آنکه روایت گر یک داشتان باشد، اشاره به نقش پر مخاطره مادر دارد، مادری که یک فرزند را در نزاع میان دوبرادر از دست داده و نمیخواهد فرزند دیگری را از دست بدهد و در پایان با تحمل درد و فشار روحی که بر او وارد شده رای به قصاص فرزند خود میدهد.

فیلم از بار دراماتیکی بالایی برخوردار است که متاسفانه باید گفت کارگردان  بار این فشار را تحمل نکرده و تنها در دقایقی از فیلم کار خوب از آب درآمده. در این میان از نقش خوب بازیگران نمیتوان گذشت، علی مصفا مثل همیشه خوب بود، سهیلا رضوی نقشی متفاوت از مادر را بازی کرد و به عقیده من از عهده کار برآمد، نقش آرام و دوس داشتنی آرش مجیدی ستودنی بود،مهناز افشار و سارا بهرامی در یک لول باهم بازی کردند.

فیم در مجموع فیلم خوبی بود، انتقادی که بنده بر فیلم وارد میکنم این است که فیلم میتوانست بار درام بیشتری داشته باشد، حال آنکه تنها دغدغه افراد در این فیلم حس انتقام است جوری که جز یک سکانس که مهناز افشار برای شوهر از دست رفته اش میگرید هیچ سکانس دیگری به این مورد نمیپردازد، گویی همان صحنه هم زن برای بیکسی خود میگرید تا از دست دادن شوهر، شاید در انتهای وجود خود مرگ شوهرش را نوعی حق میپنداشت.

در انتها به آقای قربانی بابت انتخاب خب بازیگران باید تبریک گفت اما نحوه بکارگیری از هنر این هنرمندان جای نقد داشت.

سپاس