تانگوی مهدویان-امینی روی لبه تیغ

 پیش‌تر در مورد «محمدحسین مهدویان» و فیلم اخیرش گفتم: کاربَلَد به معنای حقیقی کلمه، شریف به معنای استعاری کلام و هوشمند در هر تأویلی از آن یعنی همین آقای مهدویان. وقتی بخاطر اولین فیلم بلندش (ایستاده در غبار) در مورد نامش کنجکاو شدم فهمیدم که کنجکاو یعنی کسی که خودش متولد 60 است اما دهه شصت را چنان کنکاش کرده که انگار از هفت ماهگی در قلب اجتماع و رأس حکومت زیسته است. برای شناخت و پرداخت سوژه-کاراکتر فیلم اولش زمان و هزینه زیادی صرف کرده، شهامت کافی برای بررسی مسائل گنگ و پیچیده، و جسارت لازم برای ورود به حوزه‌های خط قرمزی را دارد. برای تولید فیلم‌هایش زحمت می‌کشد و خلاقیت به خرج می‌دهد. همه این‌ها با هم یعنی کاربلد بودن، افزون بر اینکه پرداختن به چنین مسائلی بدون گیر افتادن در فیلتر‌های مختلف بدون فاکتور ذکاوت ممکن نیست. و مهمتر اینکه بیان واقعیت‌های تاریخی حساسیت برانگیز، بدون تحریف و یا تحمیل قضاوت بر متن و مخاطب، چیزی جز شریف ماندن نیست. حرف و حدیث در مورد ماجرای نیم‌روز فراوان است. از تهیه کننده (محمود رضوی) و نهادهای حامی و موسسات سرمایه‌گذار گرفته تا بحث در مورد کذب یا تحریفی بودن روایت. اما قدر مسلم ماجرا این بود که کسی نمی‌تواند بگوید ماجرای نیمروز فیلم خوش ساختی نیست. در مورد کذب و تحریف بودن داستان فیلم نیز تا آنجایی که سواد ناچیز بنده قد می‌دهد، چیزی خلاف واقع وجود نداشت. درست است که ماجرای نیم‌روز حول یک روایت و در یک بازه زمانی و مکانی محدود گردش می‌نمود، به علل وقایع نپرداخته بود و تنها بخشی از واقعیات تاریخی را به تصویر کشید. اما دسته‌کم همان روایت محدود از واقعیت را استاندارد و صحیح به تصویر کشید، اگرچه دوربین را در مکان و با زاویه‌ای که مورد پسند ما نیست قرار داده باشد. فارغ از حواشی موجود، از نظر نگارنده ماجرای نیم‌روز نه فقط در این جشنواره که در کل سینمای ایران هم‌ردیف بهترین و مهمترین آثار سینمایی قرار می‌گیرد. همه فاکتورهای فنی و تکنیکی به بهترین شکل ممکن پیاده شده است و نیز فیلمنامه اثر با وجود همه دشواری‌های موجود در نوشتن روایت‌های این‌چنینی، یک نمونه کامل و استاندارد محسوب می‌شود. بازیگران فیلم همه خوش درخشیدند. انتخاب هوشمندانه بازیگران و بازی‌های خوب «احمد مهرانفر»، «جواد عزتی»، «هادی حجازی‌فر» و دیگران که همگی بخوبی از عهده کار برآمدند. نهایتاً هرآنچه که روی پرده دیدیم یعنی نوید ظهور یک سینماگر زبردست و آینده دار بنام محمدحسین مهدویان. دومین فیلم بلندش نه تنها نظر مثبت اکثر قریب به اتفاق منتقدان را به خود جلب نمود، بلکه در سالن‌های سینما نیز با تشویق ممتد تماشاگران روبرو شد.