فیلمی کاملا اجتماعی با طعم سیاسی، جای خالی سیاست را انسانیت پر کرده.

چهارشنبه 19اردیبهشت - فیلمی کاملا اجتماعی با طعم سیاسی است. جای خالی سیاست را انسانیت پر کرده.
در طول زمان نمایش فیلم, بیننده در مقام قضاوت و تصمیم گیری قرار دارد ولی تا پایان داستان نمی تواند قضاوت کند وحکم صادر نماید. داستان فیلم برشی از زندگی طبقه پائین اجتماع است, بدون آنکه حتی یه سر کوچک به پولدار ها زده شود.
از نهاد های دولتی امداد رسان خبری نیست, فیلم قصد بازنمایی بخشی از مشکلات جاری جامعه را دارد ولی به حاکمیت نقد ندارد. انسان بودن را ستایش می کند, سه روایت متفاوت با ویژگی مشترک( در رنج) شما را با خود همراه می کند, صراحت در بیان مانع از کسالت در دیدن می شود.
پیام اصلی فیلم توجه به مسؤلیت اجتماعی است. شخصیت اصلی فیلم زنان هستند , زنانی که خود شان توانائی حل مشکلات را دارند.
زنان این داستان در گوشه خانه و آشپزخانه خود را مشغول نکرده اند و برای حل مشکلات خود چشم به افق های دور ندوخته اند, جلال نماد مردانگی است. اما قدرت و توانائی زن ایرانی به تصویر کشیده شده.
نقش زن را می توان در چهار شکل ترسیم کرد:
نقش مادری, همسری, دختر ی و خواهری. زن در نقش مادرنه , پناهگاه و حامی است در نقش همسری معشوقه است و باید ستایش شود. در نقش دختری امید بخش است و در نقش خواهری مظهر مهربانی و عطوفت. اما زن در عرصه اجتماع باید بتواند خودش را اثبات کند. وقتی مرتضی در زندان بسر می برد , ستاره برای داشتن شغل سرایداری مرتضی ناچار است خودش را اثبات کند.
نقش همسری زن در این میان پر رنگ تر نمایش داده می شود و عشق پاک به زیبایی به تصویر کشیده شده است, اما فیلم پایانی متناقض با روایت دارد و تماشاگر را غافلگیر می کند.
چهارشنبه 19اردیبهشت یک گام به جلو در سینمای ایران است, و مخاطب را به سمت خود جلب می کند.
دقت زیاد نویسنده و کارگران به روایت ایشان را از توجه باز نمایی درست زندگی روز مره بازداشته , برای مثال: ساعت کار اتوبوس- سن و شغل جلال- مبلغ حقوق مرتضی و اینکه سالهاست که پامنار محله مسکونی نیست و آن وقت ها هم که بود اینقدر خلوت نبود و...
این شواهد نشان می‌دهد نویسنده و کارگران طبقه پائین اجتماعی وجنوب شهر را خوب نمی شناسند.
شما را به دیدن این فیلم متفاوت اجتماعی توصیه می کنم