مرز تعلیق و سکوت

یک مکان ساکت،فیلمی که اخیرا پنجره ی جدیدی در دنیای سینمای وحشت بازنموده دنیایی از هیجان و تعلیق است.بازی های خوب و کم دیالوگ،کارگردانی نسبتا موفق و سوژه ی جسورانه این فیلم را به اثری تامل برانگیز در میان سینمادوستان وحشت تبدیل کرده.

داستان با ضرباهنگ کند خود بارها و بارها مخاطب را دست می اندازد،می ترساند،کنجکاو میکند و او را محو تماشای دنیایی میکند که علی رغم حیات خود،هیچ صدایی ندارد.برای همین میگویم سوژه جسورانه است.مخاطبین عام که بخش اعظم طرفداران سینمای وحشت را تشکیل می دهند،دنبال دیالوگ و ریلیشن کاراکتها میگردند به نحوی که ارتباط با فیلم دشوار نباشد.دنبال ماجرا میگردند و دنبال قصه ای که چندان هم پیچیده نباشد.اینکه A quiet place در میان پرفروشها قرار گرفته و نمیتوان لفظ"خوش شانس"به آن اطلاق نمود را میتوان در میان کارگردانی،میزانسن های خوش ترکیب،بازیهای خوب و رل های خوش پرداز جستجو کرد.

جان کراسینسکی به عنوان کارگردان و رل اول متوسط رو به بالا عمل کرده و میتوان نمره ی قبولی را بهش داد.صرف نظر از تعلیقی که با حرکات دوربین و تصویربرداری های باکیفیت ایجاد میشود،سکوت ترسناکی که در فضای کل فیلم حاکم است با میمیک چهره و حرکات دست به خوبی توسط وی اجرا شده است.امیلی بلانت که نقش این چنینی وی(زنی مستاصل اما قوی و حامی)در سیکاریو تکرار شده بود بازی متوسطی ارائه داده که در مقابل بار عاطفی و دراماتیک بر دوش او یک رل پردازی قابل قبول به شمار می رود.

فیلمنامه که تنها بر سوژه پردازی تکیه کرده و نه بر ساخت داستان و ریلیشن معقول شخصیتها در چنین فیلمی کارآمد نیست.اصولا سینمای مدرن با فیلمنامه پیش نمیرود.بلکه تکیه ی فیلم بر کارگردانی و موضوعاتی همچون موسیقی،فیلم برداری و به طورکلی دکوپاژ و میزانسن هاست.برای همین در یک مکان ساکت داستان خاصی نداریم و صرفا یک گروه شخصیت به تنگ آمده از سکوت و بی صدایی و ترس را میبینیم که از وضع موجود در محل سکونت خود می گریزند و به سرنوشت نامعلومی پا میگذارند.

داستان البته تمثیلی از وضع زندگی انسان مدرن و دغدغه مند است.سکوت و تنهایی همواره سوژه ی فیلمسازان نسل نو بوده و هست و این موضوع ربطی به ژانر اثر ندارد.چنانچه در یک مکان ساکت ژانر Horror(وحشت)به قصه سازی کمک کرده و شاید بد نباشد کمی در میان سکوت اجباری فیلم به زندگی خود و آدمهای اطرافمان هم نگاهی بیندازیم.

در کل این فیلم نسبتا خوش ساخت با کارگردانی خوب خود حداقل کمی از کلیشه های نخ نما شده ی سینمای ترسناک فاصله گرفته و این موضوع را به اثبات می رساند که همیشه تکرار خوشایند نیست.ترس و تعلیق که در بطن ایده ی فیلم وجود دارند دیگر همان ترس تکراری خانه ی جن زده و آدمهای بیخبر و ترسو نیستند و این مهم ترین دلیل موفق واقع شدن فیلم در گیشه است.

رزا دهقان