یک اتاق، هشت منفور و چند بی گناه

تازه ترین اثر تارانتینو اگرچه به قوت پالپ فیکشن یا جنگوی آزاد شده نیست اما می شود گفت یکی از دو یا سه فیلم برتر سال 2015 است. او بدون شک اینبار هم توانست با آن خلاقیت بی نظیرش یک داستان ناب و در عین حال جذاب خلق کند.

طبق عادت مداوم تارانتینو ساموئل ال. جکسون در فیلم حضور دارد و مثل همیشه توانست خوش بدرخشد. غافلگیری تازه او اما بی شک حضور انیو موریکونه به عنوان تنها آهنگساز فیلم است به علاوه ی اینکه او این دفعه از موسیقی هایی که قبلا ساخته شده اند استفاده نکرده است. فکر نکنم لازم باشد از آهنگسازی موریکونه خیلی حرفی گفته شود جز اینکه باز هم موسیقی اش بسیار منحصر به فرد و تک است؛ چون همه می دانند که چه تبهری در ساخت موسیقی آن هم از نوع وسترن دارد.

کرت راسل، جنیفر جیسن لی، تیم راث، والتون گوگینس، چانینگ تاتوم و...؛ در این لیست (و ادامه آن که ننوشتم) پر است از بازیگران معروف و تازه کار که همگی توانستند در یک کلام عالی بازی کنند؛ آنقدر عالی که و هر کدام از آنها یک نفرت انگیز به تمام معنا بودند.

فیلم بر خلاف اینکه حدود سه ساعت است اما آنقدر داستان جذاب و پر تعلیق دارد که آدم حوصله اش سر نمی رود مخصوصا نیمه ی آخر فیلم که واقعا نمی توان آخر قصه را حدس زد و منتظر این هستی که سریع تر معمای داستان را حل کنی. تنها جایی که میشود گفت مخاطب حوصله اش -کمی- سر می رود همان قسمتی  است که جنیفر جیسن لی گیتار می زند که از سه دقیقه هم کمتر است. البته نباید فیلمبرداری و کارگردانی را فراموش کرد که با کات ها و نماها وهمچنین حرکت دادن بازیگران در تصویر، فیلم را پر جنب و جوش کرده بودند.

معمولا فیلم های تارانتینو به علت خشونت زیاد و الفاظی که به کار می برد عامه پسند نیست، و من باید بگویم در این فیلم او از این کار دست بر نداشته که هیچ، حتی چاشنی آن را هم بیشتر کرده به طوری که حتی تکه های گوشت انسان که در هوا معلق است معلوم می شود! 

تارانتینو همچنین توانسته بود در فیلمنامه و کارگردانی اش شخصیت ها را خوب معرفی کند جوری که هم در ذهن ما به شخصیت هایی گرگ صفت تبدیل شوند و هم اینکه چه کسانی هستند و چرا این هشت نفر به هم اعتماد ندارند. مهم تر از همه ی اینها دیالوگ ها و کمدی سیاه معروفی که از تارانتینو سراغ داریم باز هم حضور دارند تا در عین خشونت و خونریزی لحظاتی هم با طنز همراه شویم ویا کمی از این نوع دیالوگ ها لذت ببیریم.

بی شک هشت نفرت انگیز یک موفقیت دیگر برای این کارگردان خوش نام است و امیدوارم او واقعا قصدش تنها ساخت ده فیلم نباشد زیرا این جور آدم ها  تکرار نشدنی اند و هر چند دهه یک بار ممکن است ظهور کنند. پس حتما علاقه مندان به تارانتینو باید این فیلم را ببینند ولی پیشنهاد نمی کنم کسانی که تحمل خشونت زیاد را ندارند از این فیلم دیدن کنند.