نقدی بر فیلم بد سیانور

فیلم اصلا فرم سینمایی ندارد. به هیچ وجه داستان فیلم رو قابل قبول در نیاورده کارگردان چون بلد نیست. داستان فیلم با تنش شروع میشه و یک تیراندازی رخ میده.
کارگردان اصلا خوب از عهده پیش بردن داستان بر نیومده. روند فیلم خسته کنندست و نمیشه این فیلم رو ببینی و احساس خستگی نکنی. به همون نسبت که کارگردانی بد بوده بازی ها هم به جز بابک حمیدیان ضعیفه. هاشمی اصلا نتونسته از پس نقش بر بیاد و یکی از بدترین نقش آفرینی های تاریخ بازیگریه خودش رو به نمایش گذاشته. شعیبی کارگردان فیلم در بعضی از قسمت های فیلم از زاویه دوربین نگاه خدا یا به اصطلاح چشم خدا استفاده کرده که کاملا بی مورد هست. سکانسی در فیلم هست که هاشمی به افراد ساواک دستور میدهد به خیابان بروند و افراد مشکوک را دستگیر کنند. چنین قاب و سکانسی اصلا قابل قبول نیست!! ماموران ساواک در خیابان راه میروند و به طرز کاملا غیرقابل باوری افرادی رو دستگیر میکنند! باید از فیلمساز پرسید چطور و بر چه معیاری ماموران مردمی که در خیابان مشغول راه رفتن یا خرید کردن هستند رو دستگیر میکنند؟!! این ها یعنی کارگردان اصلا توجهی به فرم ندارد! شعیبی اذعان کرده که خواسته فیلمی عاشقانه بسازه و این در حالی هست که چنین داستان عاشقانه ای با چنین داستانی اصلا همخوانی نداره. تمام نقش های فیلم تظاهر هستن و اصلا حسی رو به بیننده حرفه ای سینما منتقل نمیکنند. سکانسی در فیلم هست که هاشمی به عنوان مامور ساواک انگشت مجرم رو میشکونه اما ما در قاب هیچ حسی نمیبینیم! هاشمی برای اینکه یک نقش منفی یا به اصطلاح بد من رو بازی کنه کاملا دست به دامان کلیشه ها شده! سکانسی که هانیه توسلی و مامور جوان در خانه آن مامور باهم بحث میکنند کاملا کلیشه است و  حرکت دوربین و بازیه بازیگران چنگی به دل نمیزند. نمیشود بازیگران را مقصر دانست چون فیلمنامه پر از اشکال است و نقش هیچ یک از کاراکترهای فیلم خوب نوشته نشده!!
فیلم پایان بندیه خیلی بدی دارد و کاملا سرهم بندی است! انگار که کارگردان نمیدانسته چطور باید فیلم را جمع کند و مجبور شده دست به دامان کلیشه بشود! داستانی که فیلم دنبال میکند میتوانست خیلی بهتر از اینها باشد اما اصلا خوب و قابل قبول نشده! فیلم در نمایش شخصیت های منفی مخصوصا تقی شهرامی که از منفورترین شخصیت های فیلم میتوانست باشد هم اصلا موفق عمل نکرده است. در کل فیلم قابل قبول و خوبی نیست و میشود گفت از فیلم اول کارگردان فرسنگ ها فاصله دارد!
تنها نقطه قوت فیلم طراحی صحنه هست که توانسته به شکل قابل قبولی دهه 50 رو بازسازی کند.