نقدی کوتاه بر ساخته مدیری

ساعت پنج عصر با تبلیغات زیاد وارد عرصه سینما شد و مهران مدیری برا فروش فیلم از محبوبیت خودش و بازیگر نقش اول یعنی سیامک انصاری استفاده کرد. فیلمی که بخشی زیادی از اون مثل ساخته های ایتمی قبلی اون مانند شوخی کردم و عطسه بود ولی در قالب سینما.

استفاده از سیاه لشکر و میزانسن های شلوغ برای جذب تماشاگر کافی نبود و کمدی اون توقع تماشاگر رو از مهران مدیری ارضا نکرد.

فیلمنامه ساعت 5 عصر یک فیلمنامه دم دستی با ایتم های مختلف بود و حتی پیوستگی ایتم ها هم خوب نبود مانند بخش مترو که می تونست مهرداد پرهام تو اون بخش قرار نگیره ولی برای خنده گرفتن که اصلا طنز نبود اون وارد مترو شد. 

بخش های به ظاهر انتقادی اون هم اصلا انتقادی و اجتماعی نبود شلوغی مکان های عمومی و رعایت نکردن صف و ازدحام از ابتدایی ترین سکانس های اجتماعی است که در فیلم ها استفاده می شود و این فیلم عاری از هر فضای روشنفکری است.

وجود شخصیت هایی مانند پرستار که مانند یک فرشته به کمک مهرداد امد و همچنین شخصیت امیر جعفری در فیلم کاملا بیهوده بود و هدفی رو دنبال نمی کرد و نبود هر کدوم ار آن ها به ساختار فیلم لطمه ای نمی زد و حتی وجود امیر جعفری نقدی بر مسائلی مانند اعتیاد و یا مواد های صنعتی نبود و فقط وقت پر کن بود.

ریتم فیلم از اول ریتم ارامی بود ولی در شرایط سکانس های شلوغ ولی از زمان تمام شدن قسمت خاک سپاری ریتم فیلم به شدت افت کرد و برای تماشاگر خسته کننده و قسمت زیادی رو به چک کردن گوشی های خود شدند و این نشانه عدم جذب تماشاگر بود.

در سکانس های آخری وجود بازپرس با اون گریم و لحن متفاوت از مهران مدیری هیچ هدفی خاصی رو دنبال نمی کرد و سوال های اون هم هیچ شبهه ای رو برای تماشاگر روشن نمی کرد و در آخر اتفاق در بانک و این که مردم می دانند به خاطر یک روز اتفاقی برای خانه کسی نمی افتد و تماشاگر شوکه نشد.

در آخر هدف مهران مدیری دنبال کردن روش نقدی خود در بیشتر کارهای او بود ولی در قالب سینما توقعی بیشتری از نقد های اجتماعی میرفت و برای سینمای سال 96 این موضوعات اجتماعی انتقادی کافی نبود و مردم اون تاریخچه طنز مدیری رو در این فیلم فراموش کردند.