اعترافاتِ خوش ساخت
فیلم اعترافات ذهن خطرناک من سومین ساخته سینمایی هومن سیدی است. اگر دوفیلم گذشته او را دیده باشید به این نکته رسیده اید که او سبک و سیاق خودش را در ساخت فیلم سینمایی دنبال میکند و ساخت و پرداخت فیلم دقیقا خاص خود اواست. با نگاهی به کارهای او طیف سلیقه و موضوعیت فیلم هاکه توجه به اعتیاد در بستر یک جامعه آشفته است دیده میشود.
در فیلم جدید او، شخصیت اصلی فردی است که ازخواب بیدار میشود و چیزی به خاطر نمی آورد ولی از نشانه ها استفاده میکند تا به خود واقعی اش نزدیک شود. تلاش میکند تا چیزهایی را به خاطر بیاورد وازاطرافیانش- که هریک به نوبت و با شرح کوتاهی از گذشته شان به بیننده معرفی میشوند - کمک میطلبد اما دیری نمی پاید که با خیانت آنها و دروغ روبرو میشود و ادامه داستان.
کارگردانی هومن سیدی در این فیلم از کارهای گذشته اش متمایز است و سبک جدیدی را دنبال میکند. به طور کلی در فیلم تصاویر بصری خوبی وجود دارد فضای سفید و خاکستری ، گریم ها و طراحی لباس همه، تصاویر و سکانس های زیبا و خوبی را در راستای هدف اصلی فیلم ایجاد میکند که چشم بیننده به دیدن این تصاویر در یک فیلم ایرانی عادت ندارد ولی برایش جذاب است.بسیاری این اثر را بی شباهت به فیلم ممنتو نمیدانند ، اما سیدی امضای خودش را دارد . او موفق عمل کرده.
موسیقی متن از جمله نقاط قوت است ضرباهنگ مناسب هم ردیف شدن موسیقی با احساسات بیننده و تناسب آن با حال و هوا و خط سیر داستان مناسب و به جاست.
بازی حساب شده و دقیق بازیگران به خصوص جواهریان و صفری یکی دیگر از نقاط قوت فیلم است. سیامک صفری با تجربه های بسیاری که از عرصه تاتر دارد توانست با قدرت خودش را به بیننده معرفی و اثر مثبتی بر روی مخاطب بگذارد.
همه عوامل در اختیار فیلم هستند اما فیلم در بیان هدف ضعیف است.
ریتم فیلم وصدا و سکانسهایی که برای بیننده به تصویر کشیده میشود منحصربفرد است که شاید بیننده در طول زمان پخش به دنبال پاسخ برای سوالات پیش امده نباشد اما در انتها پاسخی هم دریافت نشده است. داستان شروع و پایان ندارد یک برش خاص از شرایط خاص عده ای است که سعی دارند بیننده را در آشفتگی ظاهری موقعیت فعلی خود دخیل کنند.
عدم تمرکز روی هدف اصلی در دو فیلم قبلی او هم وجود داشت که شاید در این فیلم به دلیل دارا بودن تصاویربصری خوب، تکنیکهای فیلمبرداری مخاطب را تا انتها میخکوب کند اما این سردرگمی و ناتوانی در انتقال مطلب بعنوان نقطه ضعفی برای اثر تلقی شود که تا انتها حس میشود.
چه بسا اگربرای چراهای مطرح شده در داستان پاسخی در خود داستان بود، با یکی از بهترین فیلم های دهه حاضر سینما ایران روبرو میشدیم.
در انتها توانایی سیدی در ارائه چنین اثری نشان از روزهای خوب برای این کارگردان جوان و سینما ایران دارد.