سینما را تبدیل به یک تریبون شعار گونه نکنیم

#لانتوری یا #دُرمیشیانِ پرخاشگر، عصبی و البته عصبانیتی به حق از جامعه  و بعضی اتفاقات سیاه آن. فیلم لانتوری را نه می توان  فیلم معرفی کرد و نه مستند بلکه یک اثر تصویری است میان این دو، اثری زیبا و درخور توجه که سعی در نشان دادن حجم وسیعی از مشکلات، معضلات و ناهنجاری­های گریبانگیر جامعه را دارد. فیلم با کلوزآپ های متعدد و ضعیف و منقطع از لب و دهان شروع می­شود و بعد از آن شاهد مصاحبه با اقشار مختلف جامعه و منولوگ­های بسیار زیاد فیلم هستیم که متاسفانه پرده سینما را تبدیل به یک تریبون شعار گونه و در خدمت کارگردان در می­آورد، فیلم در کل روایتی غیر خطی دارد که با ریتمی بسیار کند شروع می­شود و سعی در معرفی گروه لانتوری میکند که در پرداخت آن نیز به مشکل میخورد و نمی­تواند افراد گروه را  تمام و کمال به شخصیت تبدیل کند. لانتوری گروهی است بزهکار، دزد، لات و زورگیر که نفر اول این گروه جوانی است به نام (پاشا)  با بازی هنرمندانه و بسیار عالی بازیگر محبوب من #نوید محمدزاده (اگر در آینده دچار تکرار نشود) که در ابتدا و قبل از تشکیل این گروه در پرورشگاه بزرگ و در همانجا مشغول کمک و خدمت به بچه های بی سرپرست شده و مشخص نیست چگونه و به یکباره تبدیل به موجودی این چنین خطرناک و سر دسته این گروه می­شود. فیلم در فرم عالیست ولی در روایت داستان بسیار ضعیف است، بعد از چهل و پنج دقیقه فیلم به یکباره، ریتم سرعت میگیرد تا از مستند فاصله و سعی در بیان حجم وسیعی از داستان داشته باشد اما زمان از دست رفته است و در روایت به مشکل میخورد. ظاهرا قرار است شخصیت اول داستان یک روزنامه نگار  و مدافع حقوق بشر بنام (مریم) باشد که کارگردان زیرکانه طعنه هایی به اتفاقات سالهای اخیر و پلاک هشتاد و هشت خانه او و دلواپسانی که او را جاسوس میخوانند میزند  ولی اسم فیلم لانتوری است و در ابتدا سعی بر شناخت این گروه شده است (که البته موفق نبوده است) و متاسفانه هیچ پرداختی روی شخصیت مریم نمی­شود تا جایی که بیننده در سکانس سوار شدن او به ماشین پاشا قضاوت اشتباه می­کند و عشق میان او و پاشا در کل غیر قابل باور میشود و حتی نقش آقازاده فیلم به شدت سطحی است و کارگردان فقط یقه دیپلمات را برای پرداخت شخصیت یک آقازاده بکار می­گیرد. مشکل اساسی فیلم مشخص نکردن رده سنی برای صحنه های دلخراش آن است که می تواند برروی قشر کم سن و سال آن آثار جبران ناپذیری به جا بگذارد. از سکانس­های منتخب فیلم می­توان به سکانس درخت آرزوها و یا بوسه بر سیلی نواخته شده به صورت نوید محمدزاده اشاره کرد. در پایان باید گفت فیلم لانتوری پر است از شعار، طعنه و حجمی از ناهنجاری­ها که باید دیده شود چون فیلمی است در مجموع مهم، جدی و آموزنده که اگر طاقت دیدن صحنه های پر التهاب و دلخراش اسیدپاشی را دارید به تماشای آن بروید.