وحید جلیلوند در دومین اثر سینماییش با اینکه توانسته از نظر کارگردانی پیشرفت قابل توجهی داشته باشد ولی به دلیل ضعف های عدیده فیلمنامه بدون تاریخ ، بدون امضا را نمی توان اثری رو به جلو در کارنامه هنریش دانست . فیلمنامه کار مانند بسیاری از آثار جشنواره سی و پنج فجر سوژه جالب و جذابی دارد که قابلیت تبدیل شدن به یک اثر عالی را داشته اما در عمل مانند دیگر آثار به سطحی ترین حالت ممکن پرداخت شده است . تمام حوادث فیلمنامه یا بر پایه تصادف بنا شده اند یا انقدر بی منطق هستند که به سختی می توان با آن ارتباط برقرار کرد . اما مشکل اصلی فیلمنامه به شخصیت اول فیلم بر می گردد که به مثابه یک فرشته قصد دارد به هر قیمتی خانواده فقیری را به زندگی برگرداند و برای فیلم پایانی امیدوارانه رقم بزند . جلیلوند هم با اینکه اثر جدیدش خوش ساخت تر و کامل تر از ساخته قبلیش می باشد اما آنقدر خوب نبود که سیمرغ بلورین را از آن خودش کند . در بین بازیگران زکیه بهبهانی بازی فوق العاده ای ارایه می دهد و باقی بازیگران نقش آفرینی استانداردی دارند اما نوید محمد زاده در مقایسه با هادی حجازی فر ماجرای نیمروز حرفی برای گفتن ندارد. بدون تاریخ ، بدون امضا در کل فیلم متوسطی است که جزو آثار استاندارد جشنواره سی و پنج فجر می باشد که ارزش یک بار دیدن را دارد اگر بتوانید ریتم نسبتا کند و بی منطق بودن شخصیت اول داستان یا بهتر بگویم زیادی آرمانگرا بودن سازنده اش را تحمل کنید هر چند بعید میدانم که تا مدت ها در ذهن مخاطب باقی بماند جز صحنه فوق العاده زد و خورد نوید محمدزاده در مرغداری یا کشتارگاه...