"مادر قلب اتمی" نبض وحشت

"مادر قلب اتمی" نبض وحشت

"مادر قلب اتمی" ساخته علی احمدزاده فیلمی خطی و غیرکلاسیک، بدون فراز و نشیبی قابل توجه و گفتگو محور است. از ابتدا با نمایش رفتار وحال غیر عادی دو شخصیت آرینه (ترانه علیدوستی) و نوبهار (پگاه اهنگرانی) فیلمساز بر روایت متفاوت فیلم تاکید می کند و با اضافه شدن اشخاص دیگر این فضا تقویت می شود به هر حال این روند چه خواب و رویا باشد یا نمایش درون ذهن شخصی که روان گردان یا چیزی شبیه به آن را مصرف نموده باشد، می تواند سویه هایی از سورریالیسم را دست کم در سبک روایت به نمایش گذاشته و همچنین انتخاب شخصیت های غیر واقعی نیز به پیش برد این سبک کمک می نماید.

در ابتدا به نظر می رسد داستان این فیلم شامل پرسه زنی دو دختر جوان در ساعاتی بعد از نیمه شب است در حالتی غیر عادی که شخصیت های وهم گونه دیگری نیز این ساعات را پر می کنند که در ظاهر بدون ربط منطقی نیز نیستند به خصوص این که یک راوی هنگام ظهور این اشخاص، خود را این گونه معرفی می کند (این من هستم). این هجو و پریشان گویی روایت و شخصیت های آن چه خواسته و دانسته و چه ناخواسته و از سر عدم توانایی سازمان دادن فیلم از طرف فیلمساز و یا حاصل سانسور باشد، در بطن خود، حکایت از نوعی ترس در پس نمای این فیلم دارد.

وحشتی که با بازگویی خواب یکی از چهره های راوی کامی (مهرداد صدیقیان) در بام تهران شروع می شود.این که تهران مادر قلب اتمی با جرقه ای آتش می گیرد، می سوزد تا سیگار او روشن شود بعد با شخصیت دیگر راوی، (احسان امانی) راننده اتومبیلی که سر هر چهار راه کمین کرده، تا تصادف و اخاذی کند -با خودرو دختر ها تصادف می کند - بعد چهره غیر واقعی دیگری از پلیس (رضا بهبودی) که با کامی درگیر می شود و مهم ترین چهره راوی (محمد رضا گلزار)، کار چاق کنی که با پرداخت پول (که ما نمی بینیم) راننده را رد می کند و حالا خودش به عنوان طلبکار برای دختران معضلی بزرگ تر می شود که نمی توانند از شر او راحت شوند. کار چاق کنی که پای هیتلر، بن لادن، چاوز و مجید تکریتی (صدام)، که هنوز زنده هستند را به این هیاهوی وحشت باز می کند او صدامی که هنوز انبار سلاح های شیمیایی اش پیدا نشده را در بام تهران ملاقات می کند.

آنچه در مورد فیلم هایی نظیر"مادر قلب اتمی"باید در نظر داشت دایره بزرگی از تاویل و تفسیر و برداشت های گوناگون از متن ودرون متن فیلم است که موضوعات فرا واقعی و خیالی اثر، برای مخاطبان فراهم می آورد. بدین ترتیب مخاطب می تواند "مادر قلب اتمی" را یک لایه و در سطح ببیند که حاصل آن فیلمی کسالت آور، پرت وپلا و بی سر ته است یا آن که این روایت را ترس هایی از ضمیر ناخود اگاه جامعه خودمان بداند که به صورت هذیان های ذهن آرینه و نوبهار برون ریز می شوند و یا آن را در فرامتن، بازتابی از وحشت جمعی انسان عصر حاضر از سلاح های اتمی، شیمیایی و کشتار جمعی و جانیانی که جنگ، ترور و خشونت را گسترش می دهند، بداند.

چاپ شده در روزنامه آفتاب یزد - 27 خرداد 1396