این خرس پیر دوست داشتی

ترجمه اختصاصی سلام سینما  

من بزرگترین طرفدار «Winnie The Pooh» نیستم، اما گاهی اوقات احساس می کنم داستان های او خیلی جذاب هستند، مثلا نسخه انیمیشنی محصول سال ۲۰۱۱. اما حالا  «Winnie The Pooh» و دوستانش با فیلم «کریستوفر رابین» وارد دنیای واقعی شده اند. این فیلم نمی خواهد رابطه یک مرد بزرگسال را با دوستان دوران بچگی‌اش تحلیل کند چون نیازی هم به این کار ندارد. این فیلم درباره جذابیت «Winnie The Pooh» و دوستانش و داستان همیشگی پدری پرتلاش است که می فهمد باید برای خانواده اش هم وقت بگذارد. "فورستر" کارگردان این اثر در این فیلم به جای اینکه در مفاهیم دنیای واقعی در مقابل دنیای خیالی غرق شود، داستان سرراستی را روایت می کند، و از ما می خواهد «Winnie The Pooh» و دوستانش و اینکه آن ها به کمک دوست قدیمی‌شان «کریستوفر رابین» نیاز دارند را کاملا واقعی بدانیم. این یک داستان ساده، دوست داشتنی و موفق است.

«کریستوفر رابین» با بازی "ایوان مک گریگور" بزرگ شده در مدرسه ای خوابگاهی، بعد از دست دادن پدرش، ازدواج کردن، رفتن به جنگ و داشتن یک فرزند مدتی است جنگل های صد آکر و دوستانش را ترک کرده است. او حالا برای "وینزلو لاگیج" کار می کند، که با مشکلات مالی سختی مواجه است مگر اینکه کریستوفر حدود ۲۰٪ بودجه را کاهش دهد. او بدون وقفه کار می کند، که این موضوع باعث دلخوری همسرش «اوِلین» با بازی "هیلی آتول" و دخترشان «مادِلین» با بازی "برونت کارمایکل" شده است. اما زندگی کریستوفر وقتی دگرگون می شود که «Winnie The Pooh» با صداپیشگی "جیم کامینگز" دوستانش را گم کرده و به لندن می رود تا از کریستوفر برای پیدا کردن آن ها کمک بگیرد. کریستوفر که نمی تواند خواسته دوست قدیمی‌اش را رد کند، به جنگل صد آکر می رود تا «تایگر» با صداپیشگی "جیم کامیگز" ، «ایور» با صداپیشگی "برد گرت" ، «پیگلت» با صداپیشگی "نیک محمد" و بقیه دوستانش را پیدا کند، در حالی که سعی می کند دور بودن از خانواده اش را نیز بهبود ببخشد.

شاید فیلمی پیچیده درباره «کریستوفر رابین» ساخته شود که درباره نوستالژی، تخیل، آسیب های روانی، استرس و بزرگ شدن باشد. اما این فیلم اینطور نیست، و شاید همین باعث موفقیت فیلم شود. به هر حال ساخت فیلمی تاریک درباره «Winnie The Pooh» کاملا متضاد شخصیت او و دنیای «A.A.Milne» است. درست است که با این فیلم تلاش می کند سود زیادی به دست آورد، اما این کار را به روشی دلپذیر و با فیلمی خانوادگی انجام می دهد. ما واقعا یک اقتباس تاریک و خشن از «Winnie The Pooh» نمی خواهیم. ما فیلمی می خواهیم که در آن «Winnie The Pooh» خوشحال است، به لندن می رود تا دوست قدیمی‌اش «کریستوفر رابین» را ببیند، و خیلی هم عسل می خورد. فیلم «کریستوفر رابین» دقیقا این انتظارات را برآورده می کند.

قابل پیش بینی بودن داستان یک شمشیر دولبه است. ما چنین داستان هایی را قبلا دیده ایم (مهمترین آن ها «هوک» است)، و می دانیم داستان به چه سمتی می رود، البته مخاطبان کوچکتر احتمالا جذب همین داستان می شوند. اگرچه داستان به نظر تکه تکه می آید و تبدیل کریستوفر از یک پدر عاشق کار به کسی که آزادی روحی و روانی‌اش را به دست می آورد کمی باعجله اتفاق می افتد، اما این اصلا مهم نیست چون این فیلم قرار است فقط داستان «Winnie The Pooh» و دوستانش را به صورت لایواکشن نمایش دهد.

از طرفی این باعث می شود «کریستوفر رابین» کمی بیش از حد ساده به نظر بیاید، اما وقتی به محبوبیت بالای «Winnie The Pooh» توجه کنیم، کاملا منطقی است که این فیلم هم از همان نقاط قوت نهایت استفاده را ببرد. من کاملا با رفتارهای بامزه «Winnie The Pooh» جذب فیلم شدم. طراحی دقیق او هم به این موفقیت کمک می کند، آن هم به صورتی که این حیوانات عروسکی را به شکلی زیبا و دوستانه نشان می دهد نه اینکه وحشتناک و عجیب باشند. همچنین فیلمبرداری فیلم توسط "ماتیاس کوئنیگزوایزر " که همه صحنه ها را گرم و صمیمی نشان می دهد، به ما کمک می کند صمیمیت واردشده به دنیای خسته کننده کریستوفر را شاهد باشیم.

سال ۲۰۱۱ استقبال چندانی از انیمیشن «Winnie The Pooh» نشد، که شاید دلیل اصلی آن همزمانی اکرانش با «هری پاتر و قدیسین مرگبار 2» بود، اما این به این معنا نبود که این شخصیت ها خسته کننده شده اند یا نیاز به روشی مدرن برای بازسازی دارند. فورستر کاملا عاقلانه از این شخصیت ها استفاده می کند، و در حالی که برخی حرکت به سمت لایواکشن را کار درستی نمی دانند، اما درون مایه اصلی «Winnie The Pooh» به همان شکل سابق باقی مانده است. مانند «پدینگتون 2» ، این فیلم هم نشان می دهد جایگزینی برای خرس مهربانی که اتفاقات ناگواری برایش در لندن می افتد وجود ندارد.

منبع : Collider

مترجم : وحید فیض خواه