ارژنگ در راه رویا

سری دوم کمدی پرفروش نهنگ عنبر که در سری اول فارغ از خوب یا بد بودن توانسته بود با استفاده از المان های جذاب دهه شصت در ذهن مخاطب باقی بماند، متفاوت تر از آن چه بود که انتظارش را داشتم . نهنگ عنبر دو در بهترین حالت ممکن یک عاشقانه فانتزی با رگه های تلخی بسیار و طنز کم است و به هیچ وجه مثل سری اولش نمی توان آن را یک کمدی موقعیت دانست . این فیلم به لحاظ ساختاری  به کمدی موقعیت نزدیک هم  نمی شود گویی کارگردان و نویسنده کار تلاش چندانی برای خلق موقعیت های کمدی درست و درمان نکرده اند و مخاطب جز سه چهار صحنه آن طور که باید درگیر قسمت های طنز فیلم نمی شود . استفاده از المان های دهه شصت برخلاف سری اول هدفمند نیست و نه مخاطب را در سینما از خنده روده بر می کند و نه تاثیر آن چنانی بر روند داستان دارند . در این فیلم با هیچ چیزجدیدی از شخصیت های اصلی فیلم ارژنگ و رویا روبرو نمی شویم و مخاطب از آن رابطه پرتلاطم اطلاعات چندان جدیدی عایدش نمی شود . فیلمنامه کار هم که خیلی عقب تر از نهنگ عنبر یک می ایستد و پر است از شخصیت های اضافی و بدون کارکرد و خرده داستان هایی که به کار فیلم نمی آید . حتی فرناز که در سری اول در قواره یک شخصیت ظاهر می شود و در روند داستان تاثیر می گذارد در سری دوم کاریکاتوری از دخترهای دهه شصتی می باشد و نمی تواند فیلم را یاری کند . از دیگر ضعف های فیلمنامه پایان بندی عجیب غریب و تلخ و شیرین فیلم است  که مخاطب را سردرگم می کند در حال تماشای فیلم کمدی است یا فیلم اجتماعی ابد و یک روزی . اما مهمترین مشکل فیلم سامان مقدم کارگردان خوش ذوق و سلیقه سینمای ایران گرفتار شدن بر سر دوراهی ساخت عاشقانه فانتزی یا کمدی موقعیت است که این دوگانگی در سرتاسر فیلم مشهود و لطمه اساسی به فیلم زده است . در کنار تمامی مشکلات کارگردانی نهنگ عنبر دو از سری اول کار شده تر و با هدف تر و همین کارگردانی فکر شدست که در بسیاری از صحنه ها به کمک فیلم می آید و آن را از نابودی نجات می دهد .  نهنگ عنبر دو عاشقانه فانتزی استانداردی در سطح سینمای ایران است که دیدن آن خالی از لطف نیست و متاسفانه مانند قسمت اول آن طور که باید در ذهن مخاظب باقی نمی ماند و باز هم قانون نانوشته سینمای ایران یعنی ضعیف تر بودن قسمت دوم آثار پرفروش سینمای ایران که می توان گفت در مورد نهنگ عنبر دو هم صدق می کند .