1395/11/17 00:00

فراتر از شخصیت سازی

در ابتدا در مورد رگ خواب می توان نوشت که اوج هماهنگی کارگردان با بازیگر است در این فیلم اگر از روایت درون گرای داستان توسط نقش اصلی بگذریم دربحث شخصیت پردازی می توان گفت نقطه اوج فیلم است به گونه ای که مخاطب به اندازه شخصیت را می شناسد که پس از مدتی می تواند با او زندگی کند و نقطه ابهامی در مورد وی وجود نخواهد داشت اگر بخواهیم دلایل این ساختار موفقیت آمیز را بیان کنیم در وهله اول بازی فوق العاده استاد لیلا حاتمی به چشم می خورد به گونه ای که شاید برخی این شخصیت را با نقشی که بازی کرده منطبق بدانند وه در مورد ایشان باید فیلم را بار ها نگاه کرد تا توانست به عمق بازی ایشان رسید ودر آخردرمیان عوامل فیلم بازی ایشان در صدر است اما عمده ترین کار کارگردان بهترین انتخاب و بهترین فرم وریتم ممکن برای فیلم است زیرا در بازیگران زن سینمای ایران سبک بازی درونگرا در لیلا حاتمی متبلور می شود و علاوه بر ؟آن در طول فراز و فرود های فیلم خستگی سراغ مخاطب نمی آید درام در لوکیشن را در سکانس هایی می توان مشاهده کرداما از حق نگزریم سناریو فیلم ایجاد این ارتباط درست را رقم زده است شاید داستان در طی شخصیت های خاکستری بیان می شود اما پیوستگی در بیان شخصیت ها فرا تر ایده اصلی است و این یعنی فیلم نلمه نویسی صرفا دیالوگ نویسی نبوده بلکه حس نویسی بوده است واگر بخواهیم در مورد فراتر از متن فیلم نگاه کنیم شاید شخصیت مشابه در جامعه کم باشد اما کنش های صحیح از موقعت روایت شده است اگر بخواهم یادگاری از فیلم در ذهن خود نام ببرم سکانس آخر رستوران که شکسته شدن یک زن صدایش در سالن سینما پیچید و ...((قلب من طاقت این همه خوشبختی رو نداشت)) وبه افتخار صدای همایون شجریان