1395/11/14 00:00

بهترین فیلم موزیکال چند دهه اخیر سینمای جهان

این هنر بزرگی است که یک اثر بیننده خود را به خواب برده و در رویایی از عواطف، رنگ ها، احساسات و عشق غوطه ور ساز؛ این هنری است که Chazelle به صورت اعجاز گونه ای با دومین اثر خود یعنی La La Land در ژانر درامی عاشقانه و موزیکال محقق ساخته است. به جرات می توان گفت که صنعت سینما بعد از ساخت فیلم زیبا و تاثیر گذار ((آواز زیر باران)) در شش دهه گذشته تا به امروز از فقدان اثری به این زیبایی در ژانر موزیکال رنج برده است. گفتیم یک اثر درام و موزیکال؟ اینکه چگونه یک اثر موزیکال میتوان در دل خود درام را بگنجاند، اینکه داستانی به همان سادگی و بی آلایشی می تواند غم را در کنار شادی، حزن را در کنار مسرت بتصویر بکشد در نوع خود بی نظیر است. فیلم با سکانسی از شهر کالیفرنیا در یک روز آفتابی، گرم، با ترافیک شدیدِ ماشین ها ، بوق های ممتد و بی حوصلگی شروع می شود و چندی بعد همین فضا، توسط جمعیتی سرخوش با چاشنی موسیقی و رقص به فضایی شاد و موزیکال و مفرح تبدیل می شود، چهار دختر جوان با لباس هایی به رنگ سبز، آبی، زرد و قرمز، همان رنگ هایی که دنیا برای بتصویر کشیدن هر طیفی از رنگ های زیبای خود به آن محتاج است؛ اینجا هنر، به کاربرد درست خود میرسد یعنی همه ی پلشتی و زشتی ها را میگیرد و در کارخانه ای آنها را به زیبایی و کمال مبدل میکند. اما در میان همین جمعیت سرخوش دو بازیگر اصلی فیلم دور از این هیاهو و شادی در سکونی کلافه وار در روزمرگی خود غرق شده اند. این اولین شناخت شخصیتی ما از دو کاراکتر اصلی است. Ryan Gosling و Emma Stone دو شخصیتی که کل فیلم بر بازی زیبا، تاثیر گذار و درخشان این دو استوار است؛ بدون هیچ شخصیت فرعی و یا مکمل، همین امر باعث شده است که شخصیت سازی به شکل درستی به کمال برسد. بیننده با این دو می خندد، گریه می کند، میرقصد، آواز می خواند و عاشق میشود. کل فیلم در چهار فصل زندگی خلاصه شده است، زمستان، بهار، تابستان، پاییز و در آخر دوباره زمستان. کارگردان فیلم Whiplash اینبار نیز هر بیننده ای را عاشق موسیقی مورد علاقه خود یعنی جاز میکند تا در زنده کردن این سبک از موسیقی از هیچ فرصتی دریغ نکرده باشد؛ او در استفاده از صدای اورجینال دو بازیگر اصلی خود برای خواندن و آواز های طولانی فیلم دست به ریسک بزرگی می زند که Gosling و Stone بخوبی از پس آن سربلند بیرون می آیند. فیلم در حد فاصل بین دو ترافیک روایت می شود، در ابتدا ترافیکی که به فضای موزیکال و شاد تبدیل می شود و در انتها ترافیکی که به فضای باز هم موزیکال امَا اینبار با تراژدی و غم به پایان می رسد، غمی که هر بیننده ای را به فکر و تفکر فرو می برد. نقطه عطف این اثر ماندگار سکانس آخر آن است، عشقی که قربانی هدفی می شود، هدفی که سودای شهرت بسر دارد و متاسفانه این تاوان آن است. فیلم La La Land را می توان خوش ساخت ترین فیلم چند دهه اخیر سینما نامید که در تمامی موارد از جمله روایت داستان، فرم، کارگردانی، بازیگری، موسیقی، تدوین، طراحی صحنه و تلاش برای نشان دادن عشقی کلاسیک، بی نقص و هنرمندانه عمل کرده است. تجربه لذت بخش دیدن آن را به همه ی شما عزیزان توصیه میکنم.