سو استفاده از غیرت مخاطب

نقد فیلم لاتاری

خلاصه ی فیلم:

زوج جوانی به نام امیر علی و نوشین که با علاقه ی شدید قصد ازدواج دارند و خانواده های آنها با این وصلت مخالف هستند رویای برنده شدن لاتاری و گرفتن گرین کارت و سفر به آمریکا را در سر دارند.

نقد فیلم:

محمدحسین مهدویان در این اثر نیز با سبک مستند گونه و خاص خود مثل دیگر آثاراش امضای خود را نشان می دهد و فیلم جوان پسندی را می سازد ولی از مشکلات و ایرادهای آن که برخلاف آثار قبلیش این بار خیلی زیاد است نمی توان چشم پوشی کرد. مهدویانی که با ایستاده در غبار و سپس ماجرای نیمروز مستند و داستان را به نحوه ای خاص و رئالیستی تلفیق کرد که برای مخاطب باورپذیر بود و توقعات را از خود بالا برد در این اثر نیز بر امر مستند پافشاری دارد که این بار دیگر با موضوع و داستان هم خوانی نداشته و به هم نمی آیند. فرم فیلمبرداری و تدوینیِ مستند گونه و نامناسب برای فیلم های داستانی بیش از هر چیزی در این فیلم به چشم می آید و گاهاً چشم مخاطب را خسته می کند.  

از این موارد بگذریم به رکن اصلی یعنی فیلمنامه و اصل ماجرا می رسیم. فیلم درباره ی قاچاق دختران ایرانی به دبی است. با متوجه شدن بیننده از از ماجرای اصلی فیلم بدون شک خوشحال می شود نه از این فعالیت بلکه از موضوع بکر و جالبی که اکثراً نهایتاً در حد چند جمله از آن شنیده اند و در هیچ اثر حرفه ایی به صورت جد به آن پرداخته نشده است و شاید بیننده با توجه به سبک کاری مهدویان انتظار داشته باشد که به مستندات و دست های داخل و خارج ماجرا پرداخته شده و در نهایت یک سند تاریخی و قابل استناد به جای بماند ولی با جلو رفتن داستان متوجه فیلم شعار زده و فیلمنامه ی کلیشه ایی که استادش ابراهیم حاتمی کیاست می شویم. نقش حاج حیدر و حاج کاظم حاتمی کیا را این بار موسی ( با بازی هادی حجازی فر) که با عالم و آدم بجز هم کیشان و هم فکران خود مشکل دارد بازی می کند. کسی که با خودکار دولتی امضا نمی زند ولی با اجرای عدالت با معیارهای شخصی توسط شخص خودش و قضاوت کردن های یک طرفه که راه رسیدن به هدف را فقط خشونت و تهدید می داند آن هم در سطح جهانی، انگ ترویست را برای ایران و ایرانی به ارمغان می آورد. 

در سر تا سر فیلم اشتباهات ریز و درشت فیلمنامه ای وجود دارد برای مثال وقتی امیرعلی فهمید نوشین چطور کشته شده به هم ریخت و رفتار و ریکشن غیر منطقیی داشت یعنی واقعاً غیر از این انتظار داشت؟! یا موسی ایی که سر تا سر زندگی در راهی کوشیده که برای کسی مشکلی را پیش نیاورد (به گفته خودش) ولی زمانی که برای فعالیتی که بدون شک نمی تواند بدون چالش و درگیری باشد به دبی رفته و کارت جانبازی، فعالیت در جبهه، بسیجی یا هر چیزی که وابسته به نظام است را با خود به همراه برده است که می تواند برای کل نظام مشکل به بار بیاورد. پدر غیرتیی که رگ گردنش برای دخترش بالا می زند ولی با دبی رفتن و کار کردن دخترش بعنوان مدلی که گاهاً باید لباس های نیمه پوشیده به تن کند آن هم برای پرداخت قرض های شخصی خود نه خوشبختی خود دختر مشکلی ندارد. صحبت کردن بیش از این در رابطه با مشکلات فیلمنامه به درازا می کشد.

داستان عشق و عاشقی و برخورد خانواده ی دختر و پسر ماجرا را اینقدر در فیلم های فارسی دیده ایم که اگر به هر نوعی روایت شود جذابیتی برای بیننده ندارد حتی با کمدی و شوخی های نا به جایی که در سر تاسر فیلم شاهد آن هستیم.

ماجرای فرد اطلاعاتی و وابسته به حکومت (با بازی حمید فرخ نژاد) نیز واقعاً یک کارکتر و کار هنری نیست. مانور دادن روی دشمنی ایرانی با اعراب و کلمه ی خلیج فارس و گاهاً نارضایتی های مردم از برخورد این افراد در زندگی واقعی که شاید در طول فیلم سوت و کف مخاطبین را به دنبال داشته باشد را واقعاً نمی توان یک فعالیت و اثر هنری دانست. این سواستفاده از غیرت مخاطب است. بدون شک اگر کسی وسط خیابان بایستد و شعارهای این چنینی نیز بدهد مردم همین برخورد را با او می کنند و تشویق های زیادی را می تواند در پی داشته باشد.

فیلم از دو بخش تشکیل شده قبل از مرگ نوشین و بعد از مرگ نوشین، بخش اول ریتم بسیار کند و کش دادن های الکی و بی مورد است که همین باعث رسیدن زمان فیلم به 114 دقیقه شده است.

و آخرین مشکل فیلم که واقعا نمی توان از آن چشم پوشی کرد انتخاب نامناسب و بد جواد عزتی برای بازی در نقش برادر نوشین است که یکی از نقاط قوت فیلم که بازی های یکدست و باور پذیر است را خدشه دار می کند.

از نقاط ضعف که بگذریم به نقاط قوت فیلم می رسیم که بی انصافی است به آنها نپردازیم. بازی های بسیار خوب و مخصوصاً ساعد سهیلی و هادی حجازی فر در این فیلم به خوبی دیده می شود. موسیقی متن نیز بسیار جذاب روی فیلم نشسته و تاثیر و ارتباط مخاطب را دو چندان می کند. طراحی صحنه و لباس نیز از دیگر نقاط قوت فیلم می باشد.

در کل با توجه به خط سیاسی داستانی و برانگیختن رگ غیرت مخاطب و کارگردانی یک دست و بازی های خوب که بیشتر برای بیننده عام ملموس است فیلمی در خور دیدن و جوان پسند با موضوع بکری و قابل توجهی است.

نمره کلی:

6.5 از 10