1395/11/17 00:00

فیلم شماره 17 سهیلا

اگر تیغی به دست پزشکی جراح یا لاطی آسمان‌جل سپرده شود، چاقو دو سرنوشت کاملاً متفاوت پیش‌رو خواهد داشت. المنه‌الله، چاقوی فیلم سهیلا شماره ۱۷ دست کسی اُفتاده که زخم را التیام می‌دهد نه این‌که زخم و جراحتی جدید ایجاد کند. اگر، یک‌بار دیگر داستان را مرور کنید متوجه دلیل استفاده از این تمثیل خواهید شد؛ چرا که چنین موضوعی از آن‌چنان ظرفیتی برخوردار است که کارگردان و نویسنده را وسوسه کند به بهای خندان مخاطب، سراغ شوخی‌ها و جوک‌های مستهجن و مبتذلِ جنسی برود اما فیلم، با هوشیاری هر چه تمام‌تر از افتادن در چنین باتلاقی فرار می‌کند. آن‌چنان که «خواب تلخ» امیریوسفی یک غافل‌گیری تمام عیار بود سهیلا شماره ۱۷ هم دقیقاً از چنین خصیصه‌ای برخوردار است. از نظرم، فیلم را باید در ژانر کمدی سیاه قرار داد؛ ولو آن‌که، قصد کارگردان ساختن کمدی نبوده باشد، اما با یک کمدی شریف و در عین‌حال، گزنده و نیش‌دار مواجه هستیم. هرچند، چنان‌چه بدون تیتراژ، به تماشای فیلم نشسته بودم بی‌شک اولین گزینه‌ای که از سازنده اثر، به ذهنم می‌رسید محمدرضا داوودنژاد بود؛ چرا که فیلم تقریباً اکثر اِلمان‌های سینمای داوودنژاد را داراست: دوربین روی‌دست، بازی‌های روان و روایت مستندگونه. از سویی، در این فیلم خبری از ادا و اطوارهای اضافی نیست و با روایتی منسجم و متوازن مواجه هستیم که فیلم را از تک و تا نمی‌اندازد؛ با این‌حال، پس از سکانس‌های پر کشش انتهایی، پایان‌بندی به‌هیچ‌وجه چفتِ فیلم نمی‌شود و به یک‌باره مخاطب را از اوج به حضیض پرتاب می‌کند. به علاوه، تمرکز بر شخصیت سهیلا موجب غفلت از پرداخت برخی از بازیگران و از جمله دوست سهیلا شده؛ از جمله آن‌که، پاسخی دریافت نمی‌کنیم که چرا تا به این حد به حرف‌های او گوش می‌دهد؟ آیا او هم مجرد است؟ درهرحال، حتی نقاط ضعف فیلم هم موجب نمی‌شود که با احترام و تحسین از این اثر یاد نکرد و قطعاً جز بهترین‌های جشنواره امسال است. چنانچه، شرط انصاف رعایت شود، از هم‌اکنون یکی از نامزدهای سیمرغ نقش اول زن باید زهرا داوود نژاد باشد.