نبرد خیر و شر به روایت حاتمی کیا

(به وقت شام )تازه ترین اثر ابراهیم حاتمی کیا بعد از (چ) و (بادیگارد) است.

دو نگاه در اینجا وجود دارد . نگاه مقایسه ای بین دو کار قبلی و کار جدید و نگاهی به خود فیلم

در نگاه مقایسه ای باید گفت از لحاظ فیلمی دو کارقبلی بهتر است و در فیلم جدید میانه های فیلم کسل کننده می شود. موسیقی فیلم در بادیگارد و در فیلم مورد بحث کار( کارن همایونفر)است و عالیست. شاید با دیدن فیلم (چ) از این فیلم انتظار جلوه های ویژه خاصی داشته باشید اما جلوه های ویژه فیلم هم از نظر تعداد از (چ) کمتر است و کیفیت آن هم در بعضی جاها خوب نیست (شعله های آتش‌ در فیلم‌) . پایان فیلم مانند دو کار قبلی ایجاد یک تصویر قهرمانانه از شخصیت اصلیست.

اما در مورد نگاهی به خود فیلم. اول از همه باید این نکته را به خود یاداوری کنیم که داعش خونخوارترین گروه تروریستی بوده که تاکنون دیده ایم و همینطور کلمه داعش به خودی خود وحشت زاست. حال سؤال اینجاست که اگرما در فیلم خود داعشی هایمان را به کارهایی وا بداریم که مسخره باشد و مخاطب بخندد آیا درست است و به لحن فیلم ضرر نمیخورد؟

در جایی از فیلم نیروی کمکی میرسد ولی بعد از مدتی میرود و دیگر تا آخر فیلم خبری از آن‌ نمی شود. سوال اینجاست که این نیروی کمکی  اگر فهمیده که ما گیرافتاده ایم پس چرا حداقل بعد از مدتی دوباره به یاری ما نمی آید؟ آیا دلیل این است که پایان داستان باید آنگونه بشود که ما می‌خواهیم؟  اگر دلیل این است پس چرا کلا نیروی کمکی را در فیلم می‌گذاریم؟

اما از این ها که بگذریم نیمه اول فیلم خوب از آب درآمده. بازی‌های فیلم خوب است بویژه بابک حمدیان و موسیقی فیلم هم خوبست که قبلا هم ذکر شد.

فیلم حاتمی کیا فیلم معمولی است نسبت به دوکار قبلی اش