لطفا مقایسه نکنید

هومن سیدی از جمله کارگردان های جوان این روزهای سینما ایران است که من به شخصه کارهاش رو دنبال میکنم و می پسندم.

خشم و هیاهو سیر فیلمسازی متفاوت وشاید-سبک غربی- (مثل کارهای قبلی سیدی ) را طی کرده است.

از بازی ها میتونم بگم یک بازی خوب وقوی ازآقای نوید محمدزاده رو شاهد هستیم هر چند که بی شباهت به بازی ایشون در فیلم ابد و یک روز نبود اما امیدوارم در نقشهای مختلف از هننر وتوانایی بازیگری او رنگ وروی تازه تری به چشم بخورد.

بازی ضعیف طناز طباطبایی به خصوص در صحنه های مربوط به دادگاه که البته سابقه بازی در این صحنه ها را در فیلم های گذشته اش داشته و به خوبی از عهده آنها برآمده بود اما اینبار تلاشی ابتر داشت.

و بخش هایی از فیلمنامه که هیچ توجیه منتقی رو برای مخاطب موشکاف و خاص به همراه ندارد که از دید من بدنبال ایجاد تفاوت با نمود بیرونی داستان بوده اما نه تنها موفق  نشده است که بیننده را از داستان واقعی دور کند بلکه صحه بر اطلاعات و پیش زمینه ی آگاهی مخاطب نیز گذاشته که داستان من بر اساس یک حادثه واقعی است اما شما ببینید و باور نکنید یا شاید حتی اگر امکانپذیر است به روی خودتان نیاورید.

در حقیقت از نگاه متفاوت سیدی در جایگاه کارگردان در انتخاب لوکشین و سکانسهای متفاوت و ایجاد تصاویر بصری جذاب -کاری که در فیلم قبلی او هم دیده میشد- نمیتوان گذشت.

اما در انتها من از هومن سیدی به عنوان کسی که کارهایش را دنبال میکند تشکر میکنم به چند دلیل:

1- جسارت او در فیلمسازی که سبک وساق خودش را یافته و به به چارچوب خودش وفادار است.

2- جسارت شجاعت یا هر چیزی که شما اسمش را میگذارید در انتخاب موضوعی با این درجه حساسیت در باور عموم.

3-پیشرفت گام به گام ، مثبت و ترقی او در فیلمسازی و درک درست و بجای او از مسائل اجتماعی و انگیزه او در فیلمسازی