یک شروع خوب برای فیلم های تابستان
نقد اختصاصی سلام سینما
دنبالهی «آنتون فوکوآ» برای «برابرساز»(The Equalizer) با نسخهای که او ۴ سال پیش از «رابرت مککال» (دنزل واشنگتن) معرفی کرده بود هماهنگ است ، فیلمی که او با ساخت آن یک سریال تلوزیونی دهه ۸۰ را برای پردهی بزرگ سینما بروزرسانی کرد. این «برابرساز» از نسخهی قبلی خود یعنی نسخه ی «ادوارد وودوارد» بسیار خشنتر بود و این ویژگی در «برابرساز2» نیز به عنوان مهمترین شاخصه آن باقی مانده است. وقتی که «مککال» گلولهای را شلیک میکند به شوق کشتن است. وقتی که مبارزه میکند، به ندرت پیش می آید که هدف او فلج کردن دشمنش باشد. اگر این سطح از خشونت به نظر شوکهکننده میرسد به این خاطر است که ردهبندی سنیِ PG-13 معمولاً ما را به محتوایی با خشونت کمتر از سوی قهرمانان فیلم عادت داده است. ردهبندیِ R ممکن بود به فوکوا به حدی آزادی عمل بدهد که دیگر هیچ لطافتی در فیلم باقی نگذارد و فیلم را کاملا برای مخاطبان نوجوانش غیرقابل دیدن کند.
«برابرساز» با اینکه شروع متوسطی در گیشه داشت اما با فروشی در حدود ۱۰۰ میلیون دلار ، بر خلاف شروع متوسطش توانست یک موفقیت بی سروصدا را در گیشه بدست آورد. فیلم برای شرکت سازنده یعنی «سونی» سود داشت و باعث شد که آنها به این اثر به عنوان یک فرنچایز نگاه کنند. برای «دنزل واشنگتن»، این اولین باری است که او در یک «دنباله» نقشآفرینی کرده است برای همین مشخصاً چیز جذابی برای این پیرمرد ۶۳ ساله در این اثر وجود داشته است. «فوکوآ» با آگاهیِ کامل از سن و سال ستارهی خود از او خواستهای که زیاد از حد سخت باشد، ندارد و اگرچه او در صحنههایی درگیر مبارزات نفر به نفر سنگین میشود. «دنزل واشنگتن» به سن و سال خود شباهتی ندارد و از آنجایی که اینگونه فیلمها معمولاً در پی شوکهکردن شما هستند، این مورد چیزی عجیبی نیست.
روند آهسته و با حوصله ی فیلم کاملا منطبق و هماهنگ با نسخه ی اول آن است. «فوکوآ» هیچ عجلهای ندارد و کاملاً درک کرده است که ساختن یک داستان به مرور بسیار سودمند خواهد بود. رویکرد کم شدت و آرام «واشنگتن» به نقش خود در این فیلم باعث شده که ما قبل از اینکه همه چیز به حد جنون برسد با شخصیت او ارتباط برقرار کنیم و راحت باشیم. تا حد خاصی میتوان گفت که «برابرساز ۲» شبیه به فیلم «آرزوی مرگ»(Death Wish) است تا فیلمی که مشخصاً در ادامه ی نسخه ی اول آن ساخته شده باشد. اگرچه «مککال» هنوز هم گاهی از مقیاس خود بیرون می زند، او این بار او خود را وکیل وصی یک دوست به قتل رسیده می داند و هدف اصلی اش انتقام است. ماموریت او ساده است؛ افرادی که در این قتل دخیل بودند را به قتل برساند. بدون اینکه هیچ فرصت دوبارهای به آنها بدهد. بدون هیچ شک و شبهه ای ، اهمیتی ندارد که آنها چه کسانی هستند، در واقع در مغز او آنها مرده ی متحرک هستند. وقتی یکی از آنها اعلام میکند که «مککال» با رفتن به جنگ با آنها مرتکب شده است، او در پاسخ اعلام میکند که آنها با رفتن به جنگ با او مرتکب اشتباه شده اند.
از آنجایی که «برابرساز» ذاتاً به صورت قسمت به قسمت بوده است بنابراین بسیاری از شخصیتهای فیلم اول برای نسخهی دوم بازنگشتهاند. استثناها شامل «سوزان پلامر»(با بازی ملیسا لئو) و همسرش یعنی «برایان»(با بازی بیل پالمن) میشوند. هر چقدر که در داستان به پیش میرویم نقش آنها در این اثر پر رنگتر میشود. «برابرساز ۲» دو شخصیت تازهوارد جدید دارد؛ همکار سابق «مککال» در CIA یعنی «دیو یورک»(با بازی پدرو پاسکال) و یک بچهی بسیار تهی دست یعنی «مایلز»(اشتون سندرز) که در منطقهی «مککال» زندگی میکند. فیلم با یک مینی-اپیزود شروع میشود که «مککال» را در حالت «برابرساز کامل» نشان میدهد( او دختری را از چنگ پدر سواستفادهگر وی که قصد داشت او را به خارج از کشور ببرد نجات میدهد) و سپس به داستان اصلی میرسد. رویدادهای این اثر در ۳ شهر مختلف اتفاق میافتند؛ بروکسل، واشنگتن دی سی و بوستون و یک گروه از مزدوران که قصد دارند تمامیِ افراد مزاحم را به هر قیمتی از بین ببرند را شامل میشود. «مککال» و چندین نفر از دوستانش شامل این افراد مزاحم میشوند.
«فوکوآ» چند سکانس استرس زا و پرتعلیق به مخاطبان ارائه می دهد تا هیجان را به بالاترین حد ممکن برساند از جمله یک سکانسِ تعقیب و گریز در یک ماشین و سکانسی دیگر که در آن «مایلز» در خانهی «مککال» است و در حالی که دارد نقاشی میکند ناگهان قاتلان وارد خانه میشوند و حالا او باید خود را مخفی کند. بخش پایانی که در میان یک طوفان اتفاق میافتد یک «نقطهی اوج» زیبا برای این اثر فراهم میکند. اگرچه اما برخی عناصر دراماتیک فیلم همچنان به بلوع نرسیدهاند. برای مثال رابطهی پدر و پسر گونه بین «مککال» و «مایلز» هیچوقت جدی نمیشود. و یک خرده پیرنگ دیگر در این اثر که داستان یک بازماندهی ۸۰ و چند ساله از رویداد هولوکاست است(اورسون بین) از تقریباً هر چیز دیگری که در این اثر خواهید دید جدا افتاده است.
مانند فیلم اول ، آهنگساز فیلم «هری گریسون ویلیامز» موفق شده تا موسیقی نمادین و خاطره انگیز سریال ساختهی آقای «کوپلند» را بدون اینکه کاملا در آن دخل و تصرف کند ، ارائه دهد. انتقادی که میتوان در مورد موسیقی گرگسون ویلیامز مطرح کرد این است که اثر کوپلند بیشتر با درک و تفسیر وودوارد از شخصیت سریال در ارتباط است و در اینجا محلی از اعراب ندارد. فیلمبرداریِ «الیور وود» به دور از خودنمایی ، بسیار مهیج است. وحشت ناشی از طوفان بسیار تاثیرگذار به تصویر کشیده شده و در عین حال این فیلم را به اثری دربارهی بلایای طبیعی تبدیل نکرده است.
«برابر ساز ۲» یک دنبالهی قدرتمند برای «برابرساز» و یک شروع خوب برای فیلم های تابستان ۲۰۱۸ است. روایت مستقل فیلم باعث شده که یادمان بیاید لزومی ندارد هر فیلمی در انتها یک کلیف-هنگر ( پایان بندی تعلیق آمیز و شگفت آور ) بزرگ داشته باشد تا مخاطبان به انتظار برای قسمت بزرگتر بعدی تشویق کند . «فوکوآ» و «واشنگتن» این بار به خوبی موفق شده اند و مطمئنا اجازه خواهند داد تا قسمت های بعدی این دنباله ، اگر وجود داشته باشند ، نیز ساخته شوند.
منبع : Reelviews
مترجم : وحید فیض خواه