تلفیقی که خلاقانه نیست
سلام بمبئی تکرار سانسور شده و ده درصد ایرانیزه شده ی فیلمهای از مد رفته ی هندی در دهه های اخیر است.
اگر اولین خواستگاه بررسی یک فیلم را فیلمنامه آن در نظر بگیریم با یک اثر مدرسه ای که حتی تلاش نمیکند خلاقانه باشد روبرو هستیم . ماجراهای هزاربار دیده شده و چفت و بست مستعمل.
در پاسخ به آن دسته از مخاطبانی که سعی دارند نقاط ضعف فیلم را با سرگرمی خوانده شدن آن پوشش دهند باید گفت شما با فیلمی روبرو هستید که حتی در اینکار هم چندان موفق نیست.
با جایگزین کردن شخصیتهای ایرانی با هندی هیچ اتفاقی رخ نمیدهد. و بالعکس.
نه پیوندی بین دوفرهنگ را مشاهده می کنید و نه نقطه ی عطف قابل اعتنایی برای ظهور یک عشق می یابید.این فیلم و آدمهایش آنچه از عشق بشما ارائه می دهند بیشتر شبیه یک بازی کودکانه است. با تکرار جمله دوستت دارم توسط دختر قصه.
بزرگترین ویژگی مثبت این فیلم خلسه ی خفیفی ست که از دیدن سراسر صحنه ها احساس می کنید. و شاید این برای عده ای خوشایند باشد.
یک ساعت از فیلم سپری شده است و امیدوارم با پایان غیرقابل پیش بینی اما نامعقولی روبرو نباشم!
نیمه دوم ۹۵