ساعت 5 عصر یا طنزی سیاسی

ساعت 5 عصر یا طنزی سیاسی.../ 

آقای مهران مدیری بعد از کلی کار طنز موفق، برای اولین بار شانس خود را در ساخت فیلم سینمایی نیز امتحان کردند،که اگرچه در فیلم «ساعت پنج عصر» ساخته ی ایشان بطور مجدد رگه هایی از این استعداد طنزپردازانه حس می شود ولی بنظر می رسد نمره ی قابل قبولی نگرفته اند؛ که عرض می کنم. 

در فیلم ساعت پنج عصر بر خلاف آنچه آقای مدیری بیان کرده اند، با درون مایه ای طنزگونه، آن هم از جنس سیاسی، روبه رو ایم که احتمالأ در برخی سکانس ها ایشان خیلی هم خوش شانس بوده اند که از فیلتر ممیزی رد شده اند! مثلأ اعتراض های خیابانی، صحبت کردن راجع به سال نود و دو و مقابله کردن نیروی انتظامی با ملتی که مشابه یک سیل عظیم وارد قبرستان می شوند از جمله سکانس هایی است که مشکوک بنظر می رسد.

اما آنچه مسلم است فیلم «ساعت 5 عصر» فیلمی گریز محور و نشانه ای است که برخی از اتفاقات اجتماعی کنونی را اگرچه درست نشانه رفته ولی نویسنده نتوانسته درون مایه و هستی این اتفافات را به صحنه بیاورد تا هم ذهن مخاطب با بیان مسئله ی موجود آشنا شود و هم اینکه راهکارهای مناسب جهت برون رفت از وضعیت فعلی بازشناسی شود. بطور مثال، صرف اینکه به برخی نشانه ها و مفهوم ها از جمله (مشکلات برخوردی در بیمارستان ها، ترافیک موجود در مترو و رفتارهای هنجارشکن مربوط به آن، اعتراض از وضعیت کنونی و رفتن از ایران، جمع کردن ماهواره، یا بطور کلی به مفاهیم تکراری فرهنگ ایران نزدیک شدن) اشاره شود، نمی تواند خواسته ی مخاطبی باشد که در مدت زمانی کمتر از دو ساعت انتظار پاسخی مناسب از یک پرده سینما را دارد. و صحیح بنظر نمی رسد که گفته شود این فیلم لایه هایی دارد که با تأملی بیشتر به آن پی خواهیم برد. چرا که حداقل بایستی به سکانس های که حاوی لایه های عمیق اجتماعی هستند، ابعاد داد تا بلکم ذهن محاسبه گر مخاطب، روی بُعدهای موجود بکار گرفته شود. که متأسفانه از این لحاظ فیلم دچار فقر بود.

یا نقطه ضعف دیگر، حضور برخی سکانس های نامفهوم بود- البته شاید برای این حقیر قابل فهم نباشد. مثلأ «پرهام» به عنوان قهرمان فیلم که وکیل پایه یک می باشد، هیچ اشاره ای به تخصص اش نمی شود! یا فیلم از یک روز برفی شروع شده و در روز بدون برف ادامه پیدا می کند! و حضور بی تأثیر پرستار در بیمارستان، از جمله نکات مبهم فیلم بود! در مجموع فیلم با ارفاق ارزش یکبار دیدن را دارد.