" روزای مرگ عشق "

آخرین اثر سینمایی فریدون جیرانی مجموعه ای است از تم های سینمایی مورد علاقه فیلمساز که می توان آن را متفاوت یا متمایزترین اثر سال سینمای ایران و شاید متفاوت ترین کار در کارنامه اش دانست هر چند که نمی توان آن را بهترین اثر این فیلمساز کارکشته دانست (قرمز هنوز هم بهترین و کاملترین اثر جیرانی است) . خفه گی اثری است با جذابیت های فوق العاده وخلاقانه ی بصری با روایت و داستانی سر راست وتا حدودی قابل پیش بینی مخصوصا در نیمه دوم ،که اتفاقا همین عدم تناسب کیفیت بصری و کیفیت داستانی است که مانع این می شود که خفگی به بهترین اثر فیلمساز و شاید بهترین فیلم سال تبدیل شود . جیرانی به عنوان کارگردان کارش را در بالاترین سطح سینمای ایران و شاید هم حدودی بالاتر به انجام رسانده اما در نقش یک سناریست که تبحربیشتری هم دارد پایین تر از حد انتظار ظاهر شده است . فیلم سناریوی پر حفره ای دارد که در نهایت تعجب همه ی این حفره ها براساس یکسری اتفاقات تصادفی و حتی بعضا خارج از منطق روایتی خود داستان پر می شود و همین اتفاقات تصادفی پر تعداد در نیمه دوم فیلم هستند که پایان تلخ و قابل پیش بینی آن را رقم می زنند . یکی دیگر از مشکلات فیلم پارادوکسی است که در دنیای فیلم وجود دارد تناقضی که مخاطب را در اکثر اوقات با دنیایی قراردادی روبرو می کند و گاهی مخاطب را به دنیایی آشنا که در آن نفس می کشد وزندگی می کند می برد که این مشکل هم از سناریوی فیلم نشات می گیرد(البته ممکن است فیلمساز به عمد این تناقض را در دنیای فیلم خود بوجود آورده باشد) . ریتم کند القایی به اثر در نیمه اول برای درآوردن سردی و انجماد حاکم بر اتمسفر فیلم هم یکی دیگر از مشکلات است که منجر به عدم انسجام و یکدستی لازم اثر شده است که فیلمساز می توانست با کاستن از شدت کندی در نیمه اول مخاطب را با خود همراه تر کند(در نیمه دوم ریتم اثر متناسب و استاندارد می شود). خفه گی بدون شک یکی از بهترین و دیدنی ترین فیلم های سال کم رونق سینمای ایران است که به مخاطب خود احترام می گذارد و اگر فیلمساز کمی ذهن پراکنده خودش را سر و سامان می داد ، اگر کمتر به سینمای مورد علاقه اش ادای دین می کرد ، اگر داستان فیلم را آن طور  روایت می کرد تا با نقاط تاریک و روشن بیشتری از زندگی شخصیت ها مخصوصا زندگی مشترک مسعود و حنا روبرو می شدیم و مهم تر از همه آن ها اگر به جای نگاه شعارزده وگل درشت نگاهی عمیق تر به روابط امروزی می داشت قطعا به اثری ماندگار در سینمای ایران تبدیل میشد،هر چند این فیلم آن قدر ویژگی مثبت ار طراحی صجنه ولباس بی نظیر ، گریم فوق العاده ، موسیقی متن متناسب با فضای اثر ، بازی های یکدست و منسجم (بازی درخشان الناز شاکردوست) و فیلمبرداری درجه یک و هنرمندانه  دارد که در این سال پر از آثار خنثی ، نچسب و ضد مخاطب اثری محترم و امیدوار کننده به شمار می آید و تماشای آن در قاب جادویی سینما خالی از لطف نیست اگر بتوانید با ریتم کند نیمه اول فیلم کنار بیایید.