اژدها کجایی؟ دقیقا کجایی؟

خلاق در روایت، نو آور در داستان. این بهترین تعریفیست که در نگاه اول میتوان از فیلم جدید مانی حقیقی داشت.

بازی هایی باور پذیر از بازیگرانی نه چندان مطرح(البته آینده دار مخصوصا برای امیر جدیدی)، کارگردانیِ روان،طراحی صحنه چشم نواز که میتواند توجه هر مخاطبی را به خود جلب کند و قطعا موسیقی بینظیر کریستف رضاعی به علاوه ی داستانی جالب باعث تولید فیلمی جذاب برای اکثر مخاطبان شده و احتمالا موفقیت فیلم در گیشه میشود.

فیلم از دو بخش داستانی و مستند گونه تشکیل شده و بخش مستند قدری باعث خارج شدن بیننده از فضای فیلم و لطمه زدن به جذابیت فیلم میشود اما بخش داستانی این مسئله را کاملا مرتفع  و مردم را در سالن میخکوب میکند.

این دقیقا همان نقدی است کارگردان منتظر آن پس از پخش فیلم است و اکثر منتقدان هم در فضای هیجانی جشنواره و با سطحی نگری کارگردان را دقیقا به هدفش میرسانند.

اما اصل قضیه نه آن 80-90 دقیقه ی داستانی بلکه همان 10 دقیقه ی مستند گونه ای است که در نگاه اول نقطه ضعف مینماید.

کارگردان با روایتی آشنا برای ما در امر مستند و استفاده از چهره های شناخته شده(مثلا دکتر زیبا کلام که بعد از پخش فیلم مستند بودن آن بخش فیلم را کتمان کرد) و قرار دادن بخش های مستند در میان قسمت های داستانی و پردازش قصه برای همان بخش مستند(هم به معنی پیشرفت داستان بر اساس بخش مستند و هم به معنی ایجاد داستان در روایت مستند گونه)بخش های مستند گونه را کاملا باور پذیر جلوه میدهد.

اما هدف کارگردان دقیقا از قرار دادن آن ده دقیقه ی مستند که حتی باعث لطمه به فیلم میشود چیست؟

خدا میداند! اما میتوان از صحبت های کارگردان قبل از اکران فیلم«نمی خواهم درباره فیلم حرف بزنم چون دوست دارم تماشاگر بدون هیچ پیش داوری به تماشای این فیلم بنشیند. می خواهم بدانم زمانی که راجع به فیلم هیچ پیش زمینه یا اطلاعاتی وجود ندارد، چه واکنشی نشان می دهد» و ذات مرموز فیلم حدس زد هدف کارگردان از این بخش، شاید فکر کردن مخاطب به فیلم واندیشیدن به این است که تا امروز چند داستانی که مطمعن به دروغ بودن آن بوده ایم را با شانتاژ و جو سازی رسانه ای باور کرده و به خورد خودمان داده ایم.

اما به راستی و با در نظر گرفتن واقعی یا غیر واقعی بودن داستان اژدها که وارد شده یا وارد خواهد شد بالاخره کیست یا چیست؟ شتری که مظلومانه در صحنه هایی از فیلم حاضر میشود؟ کاراگاهی که در مخمصه می افتد؟ یا دروغ هایی که در ذهن ما میرود؟ شاید این خودش دروغی دیگر است!

حال اگر تمام صحبت های من هم جو سازی رسانه ای برای باور پذیر کردن صحبت های خودم پیش شما باشد چه؟