1395/11/16 00:00

فیلم فصل نرگس

بعد از گذشت نیمی از فیلم، که داستان آن درباره اهدای عضو لو می‌رود؛ فیلم بشدت سفارشی می‌شود. نقطه شروع، بزرگداشتی بعد از فوت عسل بدیعی‌ست و در انتها کارگردان می‌خواهد از همین مراسم مدد بگیرد و عسل بدیعی را هم به عنوان کسی که اقدام به اهدای عضو کرده، معرفی کند. در سراسر فیلم، نگاه زنانه‌ای حاکم است و اساس قصه هم بر مدار زندگی‌های زنانه می‌چرخد که از نظرم ایراد مهمی برای کارگردانان و نویسندگان زن به حساب می‌آید که نمی‌توانند فارغ از نگاه جنسیتی به روایت بپردازند. با وجود ضرب‌آهنگ دلنشین و آهسته و پیوسته فیلم، در نهایت فصل نرگس به فیلم تلوزیونی می‌مانند که به سفارش سازمانی دولتی ساخته شده و آن چنان در مدیوم سینما قابل ارائه نیست. مضاف‌بر اینکه، متوجه این قضیه نمی‌شوم که چرا تا بدین‌حد در فیلم‌های ایرانی تلاش می‌شود نام فیلم راه و بی‌راه با هر نشانه‌ای بر زبان بازیگران جاری شود. آفتی که فیلم فصل نرگس هم به آن دچار شده؛ با گل نرگس و نام نرگس مدام می‌خواهد نام فیلم را توی صورت مخاطب بکوبد.