متلک های جنسی تنها دستاویز خنده

روز اول جشنواره: فیلم مصادره

کارگردان: مهران احمدی بعد از تجربه بازیگری در فیلم‌های کمدی اینک در قامت کارگردان ظاهر شده و البته نتوانسته هیچ ارزش‌افزوده‌ای به ژانر کمدی اضافه کند.

بازیگران: رضا عطاران کماکان همان تیپِ کلیشه‌ی همیشه‌گی‌اش را دارد، مشابه همان شخصیت من سالواردر نیستم و یا رد کارپت: یعنی طنزهای موقعیت در مواجهه‌ی فرهنگ‌ ایرانی و غربی.

داستان: با وقوع انقلاب، اِسی کارمند خرید ساواک برای فرار از اعدام و زندان به آمریکا می‌رود، در حالی که زمینی در عباس‌آباد دارد.

نقد و نظر: تیتراژ متفاوتِ فیلم که بر پرده می‌افتد به همان میزان هم انتظار تماشای فیلمی متفاوت ایجاد می‌شود اما روند کلیشه‌ای قصه و تیپ‌های تکراری این انتظار را به یأس بدل می‌کند. به میزانی که داستان فیلم قدرت مانور بر ایجاد طنزهای موقعیت دارد، اغلب این موقعیت‌ها مصروف دیالوگ‌ها و اکت‌های سخیفِ و مستهجن جنسی می‌شود تا این‌گونه از مخاطب خنده بگیرد. از نریشن‌هایی که در صدد توضیح فیلم برمی‌آید که بگذریم فیلم با روند تندی که از جوانی تا پیری اِسی دارد به ناچار از شخصیت‌پردازی درمانده می‌شود و تمام کارکترها بدل به تیپ می‌شوند: بابک حمیدیان با نام خاوندی که مثلاً به طعنه یادآور خاوری‌ست، هومن سیدی یا بازیگران خارجی هم فاقد هر نوع شخصیت‌پردازی هستند. با وجود آنکه فیلمبرداری در ارمنستان و آزادی در پوشش بهانه‌ای برای گریز از تیغ سانسور به حساب می‌آمد اما این امر هم به کل در اختیار متلک‌های جنسیِ کمر به پایین قرار گرفته است. در هرحال، فقدان خلاقیت و اصرار بر تکرار ساخت فیلم‌های کمدی این چنینی به اتکای بازیگران ستاره باعث شده که حتی سکانس‌های خلاقی مثل حضور بهروز وثوقی و تلمیح به فیلم کندو هم چندان به چشم نیاید. به نظر می‌رسد مهران احمدی در اولین تجربه فیلم‌سازی خواسته با دوری از شکست از فروش در گیشه، بازیگران و قصه‌ای را انتخاب کند که اطمینان نسبی به فروش را در سرمایه‌گذار فیلم ایجاد کند و همین ترس از نفروختن باعث شده نتواند کمدی متفاوت و بدیعی بسازد.