روایتی زنانه از دفاع مقدس

 فیلم با یک سری نمای لانگ شات آغاز میشود و ما به مرور وارد ویلایی ها میشویم. ویلایی ها شهرکی است که در آن خانواده بعضی از فرمانده هان جنگ زندگی می کنند که داستان فیلم در آن شکل میگیرد.

ویلایی ها در ابتدا برایمان مرموز و شناخته نشده است اما خیلی زود همه چیز روشن میشود و در همان دقایق اول همه داستان لو میرود و مخاطب میتواند با نسبت خوبی داستان را در ذهن خودش بسازد و این ینی کشش دراماتیک فیلم خیلی زود از بین میرود و سوال خاصی را برای ذهن مخاطب باقی نمیگذارد.

از طرف دیگر بخش های متعددی از فیلم اضافه است که به راحتی میتوان آنها را حذف کرد بدون آن که به پیکر اصلی داستان صدمه ای وارد شود و این هم نشان از عدم انسجام و پاره پارگی فیلمنامه است که گویی خیلی از داستان های فرعی بدونه هیچ توجیه دراماتیک خاصی فقط به طرح اصلی داستان چسبانده شده اند حتی داستان عزیز و پسر مجروح، از طرفی موضوعات فرعی به اندازه ای زیاد بود که شخصیت ها به صورت کامل معرفی نمیشوند و شخصیت پردازی مناسب صورت نمیگیرد.

طرح اصلی فیلم و ایده آن به اندازه ای خوب بود که پتانسیل آن را داشت که فیلمنامه ای قوی و دارای بار دراماتیک مناسب همراه با توجه به طرح اصلی داستان داشته باشد که متاسفانه این اتفاق نیفتاد به حدی که جدی ترین سوال فیلم نیز در فیلم بی پاسخ میماند ، ما در نهایت متوجه آن نشدیم که چه اتفاقی برای صابر ابر افتاد این در حالی است که این فیلم به هیچ عنوان در دسته بندی فیلم هایی که دلیلی برای پایان باز دارند قرار نمیگیرند.

از نکات خوب فیلنامه میتوان به این نکته اشاره کرد که کاراکتر هایی که در داستان قرار دارند برخلاف بیشتر فیلم های دفاع مقدس تیپ نیستند و شخصیتند ، این دقیقا همان اتفاق خوب است که نزدیک کردن این انسان ها به زمین را روایت میکند نه تنها باعث تقدس زدایی نشده است بلکه سبب رفع فاصله هایی شده که در ذهن جامعه امروز ساخته شده است ، که این فاصله ذهنی خود سبب ایجاد شکاف و جدا ماندن از این انسان ها خواهد بود.

البته فیلم در اواخر به شعارزدگی و کلیشه گرایی نزدیک می شود ، دیالوگ ها در ذهن مخاطب باورپذیر به نظر نمی آیند که این بیشتر به دلیل ضعف کارگردان در فضاسازی مناسب و اصرار بیش از اندازه در احساسی کردن برخی از سکانس ها که با نزدیک شدن به پایان فیلم بیشتر هم شدند است.

بازی ها به طور کلی متوسط است ، ثریا قاسمی مانند همیشه نقش مادری تاثیرگذار و دلسوز را دارد ، طناز طباطبایی هم به هیچ وجه بازی خوبی را ارائه نکرده است که این ایراد اساسا به انتخاب این بازیگر برای چنین نقشی برمیگردد که نمیدانم کارگردان دلیلی خاصی برای آن داشته یا به اصرار تهیه کننده این اتفاق افتاده است ، پریناز ایزدیار و صابر ابر هم بازی های نسبتا خوبی را ارائه کردند.

استفاده کم و به موقع موسیقی از نکات خوب کار بود ، در بعضی از سکانس ها نیز استفاده از آوا ها و نمادها در تاثیرگذاری دوچندان فیلم موثر بودند.

در نهایت باید گفت که ویلایی ها یک ایده خوب بود که میتوانست خیلی بهتراز اینها از آب درآید اما فارغ از همه مسائل فنی بدون شک از آن دست آثاریست که باید مشاهده شود و آن هم به دلیل روایت کردن قصه ای جدید از آن دوران ، قصه ای زنانه از دفاع مقدس .

علی فروجانی 96/4/17