پدیده جسورانه

 می‌توان گفت «اصغر یوسفی نژاد»، نویسنده و کارگردان «اِو»، فیلمساز جسوری‌ست. در اولین تجربه سینمایی ساخت فیلمی با گویش آذری، نحوه اجرای متفاوت و دشوار و بکارگیری بازیگران ناشناس ریسک بزرگی به حساب می‌اید. ائو از چند پلان سکانس طولانی تشکیل شده که دیالوگ‌ها روایت را پیش میبرند و دوربین آن‌را گزارش می‌کند. اتمسفر داستان سیاه است و بازی‌های باورپذیر و نحوه فیلمبرداری به درک بیشتر این فضای دارک و متشنج کمک می‌کند. پایان‌بندی فیلم شاید متناسب با لحن راوی‌گری و فضای روایت نباشد اما بسیار دلچسب، غافلگیرکننده و دراماتیک است. البته در طول فیلم بنظر می‌رسد المان‌ها و دیالوگ‌هایی وجود دارد که مازاد هستند و هیچ باری از داستان‌ را هم به دوش نمی‌کشند. هرچند با یک بار دیدن فیلم نمی‌توان همه ماجرا را دریافت اما در نگاه نخست این المان‌های مازاد و افراطی توی ذوق می‌زنند. از طرفی گویش آذری فیلم برای کسانی چون من که تسلط کافی بر این گویش ندارند و باید دائماً زیرنویس را دنبال کنند می‌تواند مشکل‌ساز باشد. خصوصاً که فیلم پر از دیالوگ‌های مهم و حساس است. فارغ از همه این‌ها بازی «محدثه حیرت» فوق‌العاده بود.