مدیری و ایستگاهی که خالی نمی شود.

 اگر نقد فيلم را از عنوان بندي ابتدايي فيلم آغاز کنيم بايد گفت که بي شک يکي از بي نظير ترين آنهاست. تناسب تيتراژ آغازين با فيلم به گونه اي است که با گذشت زمان هر دو ريتمشان سريعتر ميشود. به همين علت عنوان بندي فيلم امتياز بسيار بالايي ميگيرد.فيلم با طراحي صحنه بي نظير خانه مهرداد پرهام(سيامک انصاري) آغاز مي شود و ادامه فيلم در مسير پر پيچ و خمي ادامه مي يابد.مردي که ميخواهد همه کارها به موقع انجام شده و نظم خاص خودش را داشته باشد ودر نهايت سر اين خير خواهي ها به دردسر ميافتد.

محمود کلاري در اين فيلم با هدايت مهران مديري يکي از بهترين هاي خودش است.دوربين درست و دقيقي که از اجزاي صحنه به خوبي استفاده ميکند و در ميزانسن هاي پربازيگر قاب بندي هاي او درست و منطقي مي باشد. هم چنين استفاده درست از لنز وايد از ديگر ويژگي هاي خوب کار اوست.

نکته مثبت ديگر فيلم بازي خوب سيامک انصاري ميباشد که به خوبي از پس نقش برآمده است.

از نکات مثبت ديگر فيلم همچنين ميتوان به تدوين فيلم و طراحي صداي فيلم اشاره کرد.هم چنين فيلم به درستي موسيقي متن ندارد .

اما ضعف فيلم در فيلمنامه آن است , انگيزه اي که پرهام براي آن تلاش ميکند از ابتدا مشخصا کوچک و تا حدودي شوخي به نظر ميرسد. و اصولا میتوانست با داستان قابل باورتر و محکم تری با تماشاگر برخورد کند.

فیلم ساعت پنج عصر از لحاظ اجرا مانند فیلم(walk of shame 2014) میباشد و حتی در یک راننده تاکسی با این فیلم مشترک است اما تفاوت آن در این است که راننده تاکسی ساعت پنج عصر میتوانست کامل حذف شود و هیچ اتفاقی هم نیافتد .

در کل مهران مدیری کارگردانی است که ایستگاهش خالی نمیشود و با همه ی این موارد ساعت پنج عصر در بین فیلم های کمدی و طنز این روزگار غنیمتی است و باید به آن توجه شود.