مایک فلاناگان The Mist استیون کینگ را بازسازی میکند؛ آیا پایان تکاندهنده نسخه ۲۰۰۷ تغییر میکند؟
.jpg?w=1200&q=75)
مایک فلاناگان، فیلمساز شناختهشده ژانر وحشت، در حال توسعه نسخهای تازه از «مه» (The Mist) اثر استیون کینگ است؛ پروژهای که او قصد دارد نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده بگیرد. این خبر بار دیگر بحث درباره پایان شوکهکننده فیلم ۲۰۰۷ به کارگردانی فرانک دارابونت را داغ کرده است؛ پایانی که به یکی از بحثبرانگیزترین لحظات تاریخ سینمای وحشت تبدیل شد.
«مه» ابتدا بهصورت یک نوولا منتشر شد و سپس در سال ۲۰۰۷ به فیلمی تبدیل شد که داستانش درباره شهری کوچک است که در مهی غیرطبیعی گرفتار میشود و مردم در پناهگاهها با موجودات ناشناخته و ترسناک روبهرو میشوند. اما آنچه فیلم را ماندگار کرد، نه فقط هیولاها، بلکه نمایش سقوط روانی و اخلاقی انسانها در شرایط بحران بود.
فلاناگان پیشتر با اقتباسهایی مانند «بازی جرالد» و «دکتر اسلیپ» نشان داده که رویکردی شخصیتمحور به وحشت دارد؛ تمرکزی بر فشارهای اخلاقی و روانی بهجای اتکای صرف بر ترس بیرونی. همین ویژگی باعث شده بسیاری او را انتخابی مناسب برای بازخوانی «مه» بدانند؛ اثری که در هسته خود درباره ترس، باورهای جمعی و فروپاشی اجتماعی است.
اختلاف اصلی میان نوولا و فیلم ۲۰۰۷ در پایانبندی است. پایان کتاب تلخ اما باز است و روزنهای از امید باقی میگذارد، در حالیکه فیلم دارابونت پایانی بسیار قاطع، تراژیک و تکاندهنده دارد که سالهاست محل بحث و جدل است. همین تفاوت باعث شده پرسش اصلی درباره نسخه فلاناگان این باشد که او کدام مسیر را انتخاب میکند: پایان کتاب، پایان فیلم یا روایتی کاملاً جدید؟
مقاله همچنین توصیه میکند برای درک بهتر زمینه، خواندن نوولا و تماشای دوباره فیلم ۲۰۰۷ مفید است؛ زیرا هر دو اثر نکات ظریفی درباره شکلگیری ترس جمعی، قدرتگیری افراد کاریزماتیک و تصمیمهای فاجعهبار در شرایط اضطراری ارائه میدهند.
در حال حاضر، مهمترین نکته درباره این بازسازی، حضور فلاناگان است؛ فیلمسازی که هر پروژهاش واکنشهای گستردهای برمیانگیزد. اینکه پایان «مه» در نسخه جدید چگونه رقم بخورد، همان چیزی است که از همین حالا توجه مخاطبان را به خود جلب کرده است.