چکیده نقدهای فیلم The End of Oak Street؛ بازگشت دایناسورها با طعم سینمای دهه ۸۰

ترجمه اختصاصی سلام سینما؛ نگار رعنایی| واکنش منتقدان به (The End of Oak Street) عمدتاً مثبت بوده است. تحسین‌ها بیشتر متوجه هیجان و تعلیق فیلم، طراحی دایناسورها، فضای نوستالژیک آثار ماجراجویانه دهه ۸۰، ریتم سریع و شیمی میان آن هاتاوی و ایوان مک‌گرگور است. در مقابل، برخی منتقدان معتقدند فیلم در شخصیت‌پردازی و فیلمنامه به اندازه ایده اولیه‌اش جاه‌طلب نیست و گاهی بیش از آنکه امضای شخصی دیوید رابرت میچل را نشان دهد، به بازسازی فرمول فیلم‌های ماجراجویانه کلاسیک شبیه می‌شود. در حال حاضر فیلم در Rotten Tomatoes امتیاز ۸۶ درصد از ۳۳۸ نقد منتقدان و امتیاز ۷۶ درصد از مخاطبان دریافت کرده است. میانگین امتیاز نقدهای دارای نمره نیز ۷ از ۱۰ است. امتیاز فعلی فیلم در IMDb نیز حدود 6.3 از ۱۰ است.

خلاصه داستان و معرفی فیلم The End of Oak Street
(The End of Oak Street) یک فیلم علمی‌تخیلی، ماجراجویانه و تریلر به نویسندگی و کارگردانی دیوید رابرت میچل است که آن هاتاوی، ایوان مک‌گرگور، میسی استلا و کریستین کانوری در آن ایفای نقش می‌کنند. میچل که پیش‌تر فیلم‌های (It Follows) و (Under the Silver Lake) را ساخته، این بار به سراغ ترکیبی از سینمای هیولایی، ماجراجویی خانوادگی و حال‌وهوای آثار دهه ۸۰ رفته است.

داستان درباره خانواده پلت است که پس از وقوع یک رویداد مرموز کیهانی، محله‌شان در «خیابان اوک» از محیط معمول حومه شهر جدا شده و به مکانی ناشناخته منتقل می‌شود. خانواده خیلی زود درمی‌یابد که محیط جدید آنها مملو از موجودات پیشاتاریخی و به‌خصوص دایناسورهایی خطرناک است و تنها راه زنده ماندنشان این است که اختلافات خود را کنار بگذارند و در کنار یکدیگر برای بقا تلاش کنند.

در مرکز داستان، دنیس پلت با بازی آن هاتاوی و گرگ با بازی ایوان مک‌گرگور قرار دارند و استلا و کانوری نیز نقش فرزندان خانواده، آدری و برایان، را ایفا می‌کنند.

(The End of Oak Street) با مدت‌زمان ۱ ساعت و ۳۹ دقیقه در ژانرهای هیجانی، علمی‌تخیلی، ماجراجویی و بقا قرار می‌گیرد و اکران سینمایی آن از ۱۴ اوت ۲۰۲۶ آغاز شد.
 در ادامه به مجموعه نقدهای منتشر شده بر فیلم (The End of Oak Street) نگاهی می‌اندازیم. 

 نقدهای مثبت فیلم 

۱. Dread Central — مت کونوپکا 

(The End of Oak Street) گام بعدی دیوید رابرت میچل در مسیر حرفه‌ای‌اش است و نشان می‌دهد او توانایی ساخت یک بلاک‌باستر تابستانی را دارد؛ فیلمی پیشاتاریخی که هم سرگرم‌کننده است و هم برای تمام اعضای خانواده ترسناک.

۲. Sajin Shrijith — The Week India 

این منتقد The End of Oak Street را ترسناک‌ترین فیلم دایناسوری می‌داند که دیده و معتقد است این اثر از زمان نخستین Jurassic Park یکی از بهترین نمونه‌های این ژانر است. از نگاه او، فیلم حتی از اثر نمادین سال ۱۹۹۳ نیز ترسناک‌تر ظاهر می‌شود.

۳. آدام نایمن — The Ringer

نایمن فیلم را در ساده‌ترین تعریف، یک تجربه سریع و رضایت‌بخش از تعلیق «مبارزه یا فرار» می‌داند؛ ماجراجویی‌ای برای فرار از واقعیت که با جلوه‌های ویژه‌ای عمداً زمخت و حال‌وهوایی خشن و غریزی همراه شده است.

۴. کاترین مک‌لافین — SciFiNow 

میچل با تکیه بر فضای تهدیدآمیز و تخیل آثار قبلی خود، از جمله The Myth of the American Sleepover و It Follows، در این فیلم جهان‌سازی دقیقی ارائه می‌دهد و در کنار آن از طنزی لذت‌بخش نیز بهره می‌گیرد.

۵. کارلا رناتا — The Curvy Film Critic

آنچه بیش از همه نظر این منتقد را جلب کرده، رابطه میان آن هاتاوی و ایوان مک‌گرگور است. او معتقد است این دو بازیگر زوج سینمایی‌ای هستند که مخاطب شاید نمی‌دانسته به چنین ترکیبی نیاز دارد. شیمی بسیار خوب آنها باعث می‌شود اختلافات خانوادگی شخصیت‌هایشان نیز تأثیر عاطفی بیشتری پیدا کند.

نقدهای منفی فیلم

۶. یاسر مدینا — Cinefilia 

مدینا معتقد است برداشت فیلم از مفهوم خانواده آمریکایی در نهایت به وسیله‌ای خسته‌کننده و متکی بر ترفندهای روایی تبدیل می‌شود که در محیط ژوراسیکی خود هرگز نمی‌تواند ریتم مناسبی پیدا کند.

۷. مگان کرنز — InSession Film 

کرنز جذابیت ایده فیلم را درک می‌کند، اما معتقد است (The End of Oak Street) فاقد آن ویژگی ویژه‌ای است که آثار اسپیلبرگ را متمایز می‌کند. او همچنین کیفیت جلوه‌های بصری فیلم را پایین‌تر از حد انتظار می‌داند.

۸. سمی پرسیل — Rough Draft Atlanta

پرسیل معتقد است فیلم زمانی که بیش از اندازه به تقلید از الگوهای فیلم‌های اکشن بلاک‌باستری روی می‌آورد و به جای تکیه بر ویژگی‌های شخصی سینمای میچل، ضرباهنگ آثار مشابه را تکرار می‌کند، بخشی از قدرت و تأثیرگذاری خود را از دست می‌دهد.

۹.  نیکلاس مدینا — Montevideo Portal / Latido Beat   

نیکلاس مدینا معتقد است طنز، قوی‌ترین ویژگی فیلم است؛ اما اثر در میانه دو گروه گیر کرده است: آن‌قدر ساده و کودکانه نیست که یک ماجراجویی کاملاً نوجوانانه باشد و آن‌قدر پیچیده و هوشمندانه نیز نیست که مخاطب بزرگسال بتواند با خیال راحت از پوچی و جنون آن لذت ببرد، بدون اینکه مدام از خود بپرسد دقیقاً چه چیزی را تماشا می‌کند.

۱۰. لارا هیروس  — Rincón de Cine   

هیروس فیلم را بازترکیبی از ماجراجویی‌هایی می‌داند که در دهه ۸۰ مخاطبان را سرگرم می‌کردند؛ با این تفاوت که در اینجا به جای دزدان دریایی یا موجودات فضایی، دایناسورها وارد ماجرا شده‌اند.