نقد و معرفی فیلم Tarot (2024)، وقتی سرنوشت با کارتهای باستانی رقم میخورد!
دنیای سینمای وحشت همیشه به دنبال سوژههایی است که با رازهای باستانی و نمادهای ناشناخته گره خورده باشند. فیلم تاروت (Tarot) محصول سال ۲۰۲۴، دقیقاً دست روی یکی از همین سوژههای مرموز میگذارد: قانون طلایی و کلاسیک استفاده از کارتهای تاروت در داستانهای اسطورهای. این قانون سینمایی میگوید: «هیچوقت از دک (دسته کارت) شخص دیگری برای خواندن استفاده نکن!». اما چه اتفاقی میافتد اگر گروهی از جوانان ماجراجو این قانون را زیر پا بگذارند؟
این فیلم به کارگردانی مشترک اسپنسر کوهن (Spenser Cohen) و آنا هالبرگ (Anna Halberg)، یک اثر در ژانر وحشت فراطبیعی است که با الهام از رمان Horrorscope ساخته شده و تلاش میکند ایده سرنوشتِ گریزناپذیر را با المانهای بصری و جذاب کارتهای تاروت ترکیب کند.
داستان از چه قرار است؟ (بدون اسپویل)
داستان فیلم با یک دورهمی دوستانه در یک عمارت اجارهای قدیمی در کوهستانهای کتسکیل آغاز میشود. گروهی از دانشجویان که برای جشن تولد یکی از دوستانشان دور هم جمع شدهاند، در زیرزمین تاریک این عمارت، یک جعبه چوبی مرموز پیدا میکنند. درون این جعبه، یک دسته کارت تاروت باستانی و دستساز قرار دارد که طراحیهای بسیار خاص و خیرهکنندهای دارد.
هیلی (با بازی هریت اسلیتر) که به خواندن تاروت مسلط است، تصمیم میگیرد برای تکتک دوستانش کارت بکشد. اما آنها خبر ندارند که این دک خاص، پیشینهای تاریک دارد و متعلق به فردی از قرن هجدهم است. طولی نمیکشد که نمادهای روی کارتها در دنیای واقعی شکل فیزیکی به خود میگیرند و داستان برای این گروه دوستانه وارد یک مسیر نفسگیر و پرتعلیق میشود. حالا آنها باید پیش از آنکه زمانشان به پایان برسد، راهی برای کنترل این اتفاقات پیدا کنند.
راز و رمز کارت ها، از واقعیت تا تخیل سینمایی
در فیلم Tarot، کارتها صرفاً به عنوان دستمایهای برای خلق وحشت و درام سینمایی به تصویر کشیده میشوند. اما در دنیای واقعی، تاروت یک سیستم نمادین و باستانی است که نه ذاتاً خوب است و نه بد؛ بلکه ابزاری کاملاً خنثی برای تأمل، خودشناسی و بررسی زوایای پنهان ذهن محسوب میشود. هر کارت دنیایی از مفاهیم و کهنالگوهای روانشناختی (آرکیتایپها) را در خود جای داده است که سینمای هالیوود تنها بخش هیجانانگیز و تاریک این نمادها را برای جذابیت گیشه انتخاب کرده است.
خیلیها بعد از دیدن این فیلم، تازه متوجه زیبایی و پیچیدگی طراحی این کارتها میشوند. اگر شما هم کنجکاو شدید و دوست دارید ببینید این کارتها در دنیای واقعی چقدر تنوع دارند، پیشنهاد میکنم یه سر به صفحه مدل های کارت تاروت بزنید. آنجا میتوانید کلی طرحهای خاص، عجیب و خیرهکننده را ببینید که واقعاً از لحاظ هنری جذابتر از نسخههای سینمایی هستند!
نگاه کارگردان؛ طراحی بصری و شاهکار هیولاها (CGI)
اگر بخواهیم فیلم را از زاویه دید یک منتقد بررسی کنیم، باید اعتراف کرد که بزرگترین نقطه قوت Tarot، طراحی بصری و جلوههای ویژه (CGI) آن است. کارگردانان فیلم به جای استفاده از ایدههای تکراری، تصمیم گرفتهاند چالشهای فیزیکی فیلم را دقیقاً بر اساس طرحهای روی کارتهای تاروت خلق کنند.
وقتی شخصیتهای فیلم با وقایع روبرو میشوند، تصاویری که میبینند در واقع تجسم فیزیکی همان کارتهایی هستند که کشیده شده بود. طراحی شخصیتهایی مانند کاهنه اعظم (The High Priestess)، جادوگر (The Magician) و احمق (The Fool) به شکلی خیرهکننده، پرجزئیات و به شدت هنری انجام شده است.
ترکیب جلوههای ویژه کامپیوتری با گریم و افکتهای میدانی (Practical Effects)، باعث شده تا این نمادها وزن و حضور فیزیکی سنگینی در صحنه داشته باشند. نورپردازی سایهروشن و استفاده هوشمندانه از رنگها، اتمسفر بسیار جذابی را به بیننده منتقل میکند.
حضور چهرههای آشنای نسل جدید
تیم بازیگری فیلم، ترکیبی از چهرههای جوان و شناختهشده است. جیکوب باتالون (Jacob Batalon) که او را بیشتر با نقش «ند» در سری فیلمهای مرد عنکبوتی مارول میشناسیم، در نقش پکستون ظاهر شده است. او دقیقاً همان عنصری است که فیلم به آن نیاز داشت: شخصیتی که در اوج تنش، با دیالوگهای طنز خود فضا را تلطیف میکند و استرس مخاطب را برای لحظاتی کاهش میدهد.
از سوی دیگر، آوانتیکا وانداناپو (Avantika Vandanapu) که در فیلم دختران بدجنس (Mean Girls) خوش درخشیده بود، در نقش پیج حضور دارد و هریت اسلیتر در نقش هیلی بازی قابل قبولی را در نقش دختری که خواندن کارتها را بر عهده دارد، ارائه میدهد. بازیگران به خوبی توانستهاند یک گروه دوستانه را به شکلی طبیعی و باورپذیر به تصویر بکشند.
آیا فیلم تاروت، ارزش دیدن دارد؟
اگر سری به سایتهای نقد فیلم بزنید، احتمالاً با نمرات پایینی از سوی منتقدان سختگیر روبرو میشوید. اما آیا این نمرات به این معناست که فیلم ارزش دیدن ندارد؟ کاملاً خیر!
منتقدان سینمایی معمولاً به دنبال فیلمهای روانشناختی بسیار پیچیده و ساختارشکنی های روایی هستند و آثار این چنینی را به دلیل داشتن روندی سرراست نقد میکنند. اما واکنش مخاطبان عام چیز دیگری است. برای کسی که میخواهد بعد از یک روز شلوغ، یک فیلم با ریتم تند، جلوههای بصری عالی و هیجانانگیز ببیند، تاروت یک انتخاب بسیار مناسب است.
فیلم ادعای بیهودهای ندارد؛ خیلی سریع سر اصل مطلب میرود و با طراحیهای هنری بینظیرش شما را تا دقیقه آخر سرگرم میکند.
جمع بندی نهایی فیلم تاروت
فیلم Tarot (2024) رسالت خود را که سرگرم کردن مخاطب برای ۹۲ دقیقه است، به خوبی انجام میدهد. اگر از طرفداران فیلمهای هیجانانگیز با ریتم بالا هستید و از تماشای طراحیهای بصری قدرتمند لذت میبرید، این فیلم قطعاً ارزش یک بار تماشا را دارد و میتواند شما را با وجهه دراماتیک و سینمایی این هنر باستانی سرگرم کند.