چرا گیرمو دل تورو نیمی از دستمزد Hellboy را پس داد؟
گیرمو دل تورو در طول دوران کاریاش بارها نشان داده که برای حفظ کنترل خلاقانه بر آثارش، حاضر است ریسکهای مالی بزرگی بکند. او در گفتوگوهای مختلف توضیح داده که این رویکرد از تجربه تلخ ساخت نخستین فیلم انگلیسیزبانش (Mimic) محصول 1997، آغاز شد؛ زمانی که دخالتهای هاروی واینستین ساخت فیلم را برایش «وحشتناک» کرده بود. با این حال، همان تجربه به او آموخت که گاهی باید برای گرفتن نتیجه دلخواه، روی خودش شرط ببندد.
دل تورو در سال ۲۰۰۶ فاش کرد که هنگام ساخت (Mimic)، وقتی تهیهکنندگان با یک برداشت خاص مخالفت کردند، او پیشنهاد داد دستمزدش را گرو بگذارد: اگر برداشت در نسخه نهایی باقی بماند، پولش را پس بگیرد. او برنده شد. همین اتفاق در (Blade II) نیز تکرار شد؛ جایی که او نیمی از دستمزدش را روی طراحی دلخواه خونآشامها شرط بست و باز هم پیروز شد.
اما در (Hellboy) محصول 2004، شرطبندی به نفع او تمام نشد و دلتورو نیمی از دستمزدش را از دست داد. با این حال، او همچنان در نبردهای مهمتری پیروز شد؛ از جمله اصرار بر انتخاب ران پرلمن برای نقش اصلی، تصمیمی که بعدها یکی از نقاط قوت فیلم شد. دلتورو بعدها گفت که این تجربه او را در مسیر «کمتر پول گرفتن برای آزادی بیشتر» ثابتقدمتر کرد.
این رویکرد در پروژههای بعدیاش نیز ادامه یافت:
- (Pan’s Labyrinth): او بخشی از دستمزدش را برای حفظ کنترل کامل هنری کنار گذاشت.
- (Pacific Rim)، (Crimson Peak) و (The Shape of Water): او بار دیگر بخشی از درآمدش را «تعویق» داد تا بتواند فیلم را مطابق دیدگاه خودش بسازد.
دل تورو میگوید شاید «مرد ثروتمندی» نباشد، اما ترجیح میدهد آزادی خلاقانهاش را حفظ کند. نتیجه این رویکرد، مجموعهای از آثار منحصربهفرد و جسورانه است که او را به یکی از مهمترین فیلمسازان معاصر تبدیل کرده است.