پایان احساسی Stranger Things؛ دافرها از تصمیم‌های سخت و آینده اسپین‌آف می‌گویند

پایان دو ساعته (Stranger Things 5) که در آغاز ۲۰۲۶ منتشر شد، به گفتهٔ سازندگانش یکی از احساسی‌ترین تجربه‌های کاری آن‌ها بوده است. دافرها توضیح می‌دهند که تماشای قسمت پایانی در کنار بازیگران و طرفداران، لحظه‌ای بسیار سنگین و عاطفی بود؛ چرا که بسیاری از صحنه‌های پایانی، آخرین برداشت‌های واقعی بازیگران پس از ده سال حضور در این جهان بوده و اشک‌ها در آن صحنه‌ها «بازی» نبوده‌اند.

یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های روایی، پایان‌بندی مبهم الون است. دافرها می‌گویند از سال‌ها قبل می‌دانستند که داستان باید با نوعی «فداکاری» از سوی الون تمام شود، اما نمی‌خواستند پایان کاملاً قطعی باشد. ایدهٔ «باور مایک» درباره زنده‌بودن احتمالی الون، همان نقطه‌ای بود که ساختار پایان‌بندی را برایشان روشن کرد. آن‌ها می‌گویند این پایان، هم‌زمان وداع با دوران کودکی و پذیرش بلوغ شخصیت‌هاست؛ جایی که خاطره الون برای همیشه در زندگی دوستانش باقی می‌ماند.

دافرها همچنین درباره مرگ هنری/وِکنا توضیح می‌دهند. آن‌ها گزینه «رستگاری» را بررسی کرده بودند، اما در نهایت به این نتیجه رسیدند که هنری «بیش از حد پیش رفته» و باید پایانی قطعی داشته باشد. انتخاب جویس برای وارد کردن ضربه نهایی نیز تصمیمی آگاهانه بوده تا این لحظه به‌جای یک صحنه قهرمانانه ساده، بار احساسی و رهایی‌بخش داشته باشد.

در بخش دیگری از گفت‌وگو، آن‌ها از انتخاب موسیقی‌های مهم قسمت پایانی می‌گویند؛ از (Purple Rain) تا (Landslide). گرفتن حق پخش «پرپل رِین» به گفتهٔ آن‌ها بسیار دشوار بوده و تنها پس از موفقیت بزرگ (Kate Bush effect) امکان‌پذیر شده است.

درباره اسپین‌آف آینده، دافرها تأکید می‌کنند که اشارهٔ آن در فینال بسیار کوچک است و برخلاف گمانه‌زنی‌ها، نه درباره هاپر است و نه نسل جدید کودکان. آن‌ها می‌گویند اسپین‌آف «اسطوره‌شناسی کاملاً جدیدی» خواهد داشت و برخی پرسش‌های بی‌پاسخ سریال را روشن می‌کند.

در نهایت، دافرها می‌گویند که فینال و اپیلوگ طولانی آن، ادای دینی به مسیر ۹ سالهٔ سریال و فرصتی برای خداحافظی با شخصیت‌هایی است که زندگی حرفه‌ای و شخصی‌شان را شکل داده‌اند.