ناکامی بزرگ Digger؛ تام کروز و ایناریتو در دامی که برای خود پهن کردند
واکنشهای اولیه منتقدان، تیر خلاصی بر پیکر این پروژه بود؛ کسب امتیاز ۴۶ در متاکریتیک و رضایت تنها ۵۰ درصدی در وبسایت راتن تومیتوز، فاصلهی زیادی با آثار پیشین ایناریتو دارد. اما وضعیت در گیشه حتی نگرانکنندهتر به نظر میرسد. در شرایطی که برادران وارنر بودجه رسمی ۱۳۵ میلیون دلاری را اعلام کرده (و منابع آگاه به ارقام فراتر از ۱۸۰ میلیون دلار اشاره دارند)، پیشبینی میشود این فیلم در اکران افتتاحیه خود و در بیش از ۳۵۰۰ سالن سینما، نتواند از مرز ۱۰ میلیون دلار فروش عبور کند؛ رقمی که برای یک بلاکباستر در این سطح، یک فاجعه اقتصادی تمامعیار محسوب میشود.
چرخش داستانی که طرفداران را سردرگم کرد
داستان فیلم که پیرامون «ادگار راکول»؛ میلیاردر نفتی با بازی تام کروز میچرخد، در ابتدا به یک درام فاجعهمحور درباره نشت نفت و تهدیدهای جهانی شباهت دارد که در آن رئیسجمهور (با بازی درخشان جان گودمن) در برابر کروز قرار میگیرد. اما مشکل اصلی از دقیقه ۳۰ آغاز میشود؛ جایی که فیلم با یک چرخش روایی ناگهانی، مسیر خود را به سمت اثری آخرالزمانی و مفهومی درباره بازتاب زندگی در هنر تغییر میدهد. این تغییر فازِ ناگهانی ظاهراً تماشاگران و منتقدان را سردرگم کرده است.
هنر تکنیکی در خدمتِ روایتی بحثبرانگیز
از نظر فنی، ایناریتو و امانوئل لوبزکی (فیلمبردار مشهور) تمامی ابزارهای خود را به کار گرفتهاند؛ از استفاده از دوربینهای کلاسیک تا طراحی پلان-سکانسهای ۱۰ دقیقهای. فیلم با رویکردی کمدی سیاه و با نگاهی به سبک «دکتر استرنجلاو» کوبریک ساخته شده است، اما به نظر میرسد این فرم هنریِ سنگین، نتوانسته با محتوای داستان چفت شود. حالا «حفار» در شرایطی اکران شده که باید دید آیا تبلیغات دهانبهدهان میتواند این کشتیِ در حال غرق شدن را نجات دهد یا ایناریتو و کروز باید به فکر عبور از این شکستِ سنگین باشند.