نقد و بررسی Supergirl؛ درخشش میلی آلکاک در فیلمی که از شکوه بازماند

فیلم Supergirl به کارگردانی کریگ گیلسپی، داستان خاستگاه کارا زور-ال را روایت می‌کند؛ شخصیتی که پس از ویرانی کریپتون به زمین آمده و تلاش می‌کند میان هویت انسانی‌اش (کارا دانورز) و مسئولیت‌های ابرقهرمانی‌اش تعادلی پیدا کند. با وجود پتانسیل‌های بالا، نمرات این فیلم (۵۶٪ در راتن تومیتوز و ۴۹ از ۱۰۰ در متاکریتیک) نشان می‌دهد که فیلم نتوانسته نظر مثبت اکثریت منتقدان را جلب کند.

نقطه قوت: میلی آلکاک

تقریباً تمام منتقدان بر یک نکته اتفاق‌نظر دارند: میلی آلکاک بهترین انتخاب برای این نقش بوده است. منتقدان IndieWire و Empire معتقدند او با ترکیب کاریزمای ماورایی و انسانیت، توانسته «کارا» را به شخصیتی دوست‌داشتنی و قابل حمایت تبدیل کند. حتی در نقدهای منفی‌تر نیز بازی آلکاک به عنوان نقطه امیدبخش این فرنچایز یاد شده است.

نقاط ضعف: روایت پراکنده و فضاسازی خاکستری

با وجود بازی درخشان آلکاک، فیلم در ساختار روایی دچار لغزش شده است. منتقدان IGN و Variety به این نکته اشاره کرده‌اند که تفسیر آلکاک در میان «قطعات پراکنده» فیلم‌های دیگر گم شده و ریتم اثر، خسته‌کننده و بی‌حوصله پیش می‌رود. رابی کالین (The Telegraph) فیلم را «طاقت‌فرسا» خوانده و از شباهت بصری آن به بازسازی‌های خاکستری و تکراری انتقاد کرده است.

صدای موافقان: جیمز گان و آینده DCU

در سوی دیگر، برخی منتقدان نگاه مهربان‌تری دارند. ترز لاکسون (Collider) معتقد است این فیلم قدرت دنیای جدید DCU را تثبیت می‌کند و نشان می‌دهد جیمز گان (تهیه‌کننده) در مدیریت فرنچایز موفق عمل کرده است. از نگاه این دسته از منتقدان، فیلم با فاصله گرفتن از تمرکز بیش از حد بر روی زمین و انتخاب مسیری کیهانی، فرصت‌های خوبی را برای توسعه این شخصیت در آینده ایجاد کرده است.

جمع‌بندی منتقدان

در نهایت، Supergirl در میانه دو راهی گیر کرده است؛ از یک سو، شخصیتی پتانسیل‌دار (کارا) با بازیگری قدرتمند (میلی آلکاک) دارد، و از سوی دیگر، در ساختار روایی و طراحی بصری نتوانسته فراتر از استانداردهای کلیشه‌ای حرکت کند. منتقدان امیدوارند که در پروژه‌های آینده، کارا زور-ال بتواند در اثری با هویت بصری مشخص‌تر و روایتی منسجم‌تر، جایگاه واقعی خود را در دنیای دی‌سی پیدا کند.