نقد سریال Neighbors: مستندی که درباره انزوا هشدار می‌دهد، اما خودش گرفتار همان دام می‌شود

(Neighbors) یک سریال شش‌قسمتی است که در هر اپیزود دو پرونده واقعی از درگیری‌های شدید میان همسایه‌ها را روایت می‌کند؛ از مزرعه خانگی پر از حیوانات در حیاط پشتی گرفته تا جنگ بر سر زمین ساحلی، توهمات توطئه، پناهگاه‌های زیرزمینی و شخصیت‌هایی عجیب‌وغریب که هرکدام در دنیای خود زندگی می‌کنند.

نقد ایندی‌وایر با تمرکز بر یکی از پرونده‌ها آغاز می‌شود: «تروِر»، مردی که در خانه‌اش یک باغ‌وحش کوچک راه انداخته و همسایه‌هایش، به‌ویژه «بروس» و «دارل»، از بوی بد، شلوغی و کاهش ارزش ملکشان به ستوه آمده‌اند. رفتارهای متناقض و خودفریبانه تروِر نمونه‌ای از الگوی کلی سریال است: شخصیت‌هایی که در واقعیت خودساخته‌شان زندگی می‌کنند و قادر به دیدن حقیقت نیستند.

سریال با ریتمی تند، تصاویر تحریک‌آمیز و معرفی مداوم شخصیت‌های عجیب، تماشاگر را درگیر می‌کند؛ اما این سرعت و حجم اطلاعات مانع از شکل‌گیری عمق یا همدلی می‌شود. به‌جای تحلیل ریشه‌های اجتماعی و روانی این تنش‌ها، سریال بیشتر به نمایش اغراق‌آمیز درگیری‌ها می‌پردازد. حتی اشاره‌های گذرا به دوران همه‌گیری به‌عنوان یکی از عوامل تشدید انزوا و خصومت، به‌درستی بسط داده نمی‌شود.

(Neighbors) بیش از آنکه دعوتی به تأمل باشد، نوعی تماشای از دورِ سقوط اجتماعی است؛ تجربه‌ای که می‌تواند حس خشم و انزجار را در مخاطب تشدید کند. تنها اپیزود پایانی، که بر یک شخصیت متمرکز است، اندکی از این چرخه خصومت فاصله می‌گیرد و تصویری انسانی‌تر ارائه می‌دهد.

در مجموع، سریال به‌جای ایجاد درکی عمیق از بحران همزیستی در آمریکا، بیشتر به بازتولید همان فضای خصمانه کمک می‌کند. نتیجه، مستندی سرگرم‌کننده اما فاقد بینش است—در زمانی که جامعه بیش از هر چیز به همدلی و گفت‌وگو نیاز دارد.

سریال از ۱۳ فوریه روی HBO پخش می‌شود و اپیزودهای جدید تا ۲۰ مارس منتشر خواهند شد.