تکنیک خلاقانه داريوش خنجی برای خلق نیویورک دهه ۵۰ در Marty Supreme
در فیلم (Marty Supreme)، تیموتی شالامی نقش یک فروشنده کفش جاهطلب را بازی میکند که در سال ۱۹۵۲ رؤیای موفقیت در پینگپنگ را در سر دارد. جاش سفدی برای ساخت این جهان پرشتاب و پرجزئیات، بار دیگر با داريوش خنجی، فیلمبردار برجسته و نامزد اسکار، همکاری کرده است. خنجی که تجربه زیادی در فیلمبرداری آثار دورهای دارد، میگوید فیلمنامه سفدی و رونالد برونستین راهنمای اصلی او بوده است.
او برای بازآفرینی نیویورک دهه ۵۰ از مهسازها استفاده کرده تا «لایهای از آلودگی و دود» در خیابانها ایجاد کند: «میخواستیم نیویورک همانطور که در آن زمان بوده دیده شود… همیشه لایهای بین دوربین و بازیگر وجود دارد و ما از میان آن لایهها فیلمبرداری میکنیم.»
خنجی همچنین از عکاسی هلن لویت (یکی از مهمترین عکاسان خیابانی نیویورک) الهام گرفته و با طراح صحنه جک فیسک همکاری نزدیک داشته است.
در فیلم، گوئینت پالترو نقش ستاره سینمایی فراموششدهای را بازی میکند که مارتین با او آشنا میشود. یکی از صحنههای کلیدی، ورود باشکوه او به سالن هتل ریتز لندن است؛ جایی که دوربین خنجی با حرکتی نرم او را دنبال میکند. او میگوید سفدی ایدههای «مدرن و هیجانانگیزی» برای میزانسن داشت، از جمله فیلمبرداری همزمان از دو اتاق جداگانه که شخصیتها در آن با هم تلفنی صحبت میکنند.
برای صحنههای پایانی، جایی که کی حقیقت مارتین را میبیند، خنجی از لنز ۳۶۰ میلیمتری آنامورفیک استفاده کرده تا فاصله و «نگاه از دور» را حفظ کند. او توضیح میدهد: «میخواستیم همهچیز مشاهدهگرانه باشد… چه از پشت و چه از روبهرو، ما واقعاً روی چهره آنها هستیم.»